BIBLIOTECA SECUNDARIA

FRANCISCO CARBALLO, PAÚL DO SAN NARCISO, BO e XENEROSO

2012-02-02T04:15:00.000-08:00

O pasado mes de decembro foi homenaxeado pola Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) o padre Francisco Carballo, un paúl dunha traxectoria longa e moi útil ás letras galegas. O seu traballo no estudo da Igrexia galega é xa todo un clásico. Días despois, hai ben pouco recibía o Facho de ouro. No San Narciso compartimos os parabens e o cariño manifestado pola comunidade intelectual de Galicia cara este home humilde, coñecedor da nosa cultura e difusor dun saber moi apegado á Terra con traballos tan singulares como os centrados nas figuras de Alexandre Bóveda ou de Martín Sarmiento.

A XORNADA ACTIVA POLA PAZ

2012-01-30T12:37:00.001-08:00

Realizamos a clausura da xornada activa pola Paz e a non violencia no exterior. Os textos de Miguel Hernández ou de Celso Emilio Ferreiro foron recitados á vez que unha pomba da Paz de grandes dimensións acompañaba a Juul na dramatización dun conto de Guianni Rodari: "Un e sete". Tamén houbo cantos e cancións, clásicos no Día escolar da Paz , esta vez interpreatdos en directo por rapaces e rapazas de 4º da ESO e 1º de Bacharelato.

TRISTES SON AS ARMAS SE NON SON AS PALABRAS

Os sentimentos pola paz sonche ben antigos. Un dramaturgo grego, Eurípides, exclamaba nunha das súas traxedias : Non hai ninguén tan estúpido que prefira as guerras á Paz. Mesmo un poeta latino, Tibulo, na época das cruentas guerras civís na Roma Imperial, comezaba un longo poema antibelicista interrogándose:

Quis fuit horrendos primus qui protuli armas?
Quam ferus et ver ferreus ille fuit!
Tum caedes hominum generi, tum proelia nata,
tum brevior dirae mortis aperta via est...

Que quere dicir:

Quen foi o primeiro que empuñou as horrendas armas?
Qué cruel e insensible foi aquel!
Daquela naceron as batallas e as matanzas do xénero humano, daquela foi aberto un camiño máis breve cara a terrible morte...

Séculos máis tarde a humanidade seguímonos queixando desta atrocidade que é a guera e a violencia de uns en contra dos outros. Un día 30 de xaneiro de 1948 Mahatma Gandi morría asasinado a tiros despois dunha vida exemplar de loita e traballo polo seu pobo na India, pero tamén pola comprensión e difusión entre os pobos de todo o mundo dunha mensaxe de inconfundible e rotunda a favor da paz entre os homes e as mulleres. Por iso hoxe nós na súa memoria e a de tantos e tantos outros que coma el viviron e mesmo morreron pola paz, lembramos ao este apóstolo da non violencia proclamando con firmeza a nosa convicción da convivencia sen violencia, de rexeitamento da guerra e de da defensa da paz.

O "Día Escolar da Non violencia e a Paz" foi fundado en 1964, naceu coma unha iniciativa pioneira, non estatal, non gubernamental, non oficial, independente, libre e voluntaria de Educación Non-violenta e Pacificadora, practicada xa nos centros educativos de todo o mundo.

Esta celebración é, polo tanto, unha oportunidade máis de contribuír a que os centros se convertan en instrumentos de paz e entendemento entre persoas de distinta formación, raza, cultura e relixión. Non esquezamos que a escola é un reflexo dunha sociedade coa que comparte defectos, pero na que tamén se educa para a vida e se procura desenvolver nos alumnos e alumnas as capacidades e competencias necesarias para unha participación social activa, neste caso pola Paz.

Tristes guerras
si no es amor la empresa.
Tristes, tristes.

Tristes armas
si no son las palabras.
Tristes, tristes.

Tristes hombres
si no mueren de amores.
Tristes, tristes.
Miguel Hernández

ELENA GALLEGO ESTE LUNS ESTIVO COS 1º da ESO

2012-01-23T13:37:00.000-08:00

Noutra xornada dos ENCONTROS CON AUTORES DA BIBLIOTECA DE SECUNDARIA, este luns 23 de xaneiro volveu ao San Narciso Elena Gallego, nesta ocasión para compartir cos alumnos/as de 1º da ESO a experiencia de lectura da primeira novela da triloxía de DRAGAL, a que leva por título "A herdanza do dragón". A autora desvelou antes os seus lectores os motivos que a levaran a escribir esta saga, razón que se deixa ver tanto no nome dun dos seus protagonistas, Hadrián, como na estrutura da mesma: capítulos curtos de lectura rápida e sinxela. Pero tamén explicou un dos seus obxectivos esenciais como é o de demostrar que partindo da nosa tradición e da nosa historia podemos escribir novelas fantásticas tan válidas coma outras sagas tipo Harry Potter coas que comparte temática, pero coas que tamén garda distancias como é o feito de que Elena evite conscientemente lugares comúns con novelas coñecidas e que sitúe aos seus personaxes no mundo actual, en pleno século XXI e acudindo a clase na ESO nunha vila galega, ao igual que fan os seus lectores.

Elena Gallego que veu publicada esta primeira entrega grazas a un premio recibido no 2009, o Premio Caixa Galicia de Liteartura Xuvenil, editou en Xerais esta cando xa tiña escrita a segunda. Tras do éxito da primeira entrega que xa anuncia a súa cuarta edición, tamén parece inminente a aparición da terceira que completaráa triloxía, ocasión na que a autora, segundo nos confesou, bvai tomar un espiro posiblemente para escribir sobre outros temas e repensar se esta xa famosa triloxía terá continuidade.

Ao longo do Encontro un dos alumnos de 1ºda ESO B, sentado ao seu carón, realizau en directo un par de dragóns de papiroflexia cos que agasallou á autora. Ademais proxectouse unha montaxe cos debuxos tirados dos traballos que os alumnos/as realizaron tras da lectura de DRAGAL.

E como é costume a autora asinou os libros dos que quixeron ter un recordo deste encontro, do que Elena marchou prometendo unha nova visita ben para cando o CLUB DE LECTURA da Biblioteca dispuxese, ou ben para presentar a terceira entrega da saga do Dragal, antes de que remate o presente curso. Son xa moitos os alumnos e alumnas do San Narciso que pertencen á Fraternidade do Dragal, o último dragón galego vivo xa para sempre á hora de soñar.

ELENA GALLEGO NO SAN NARCISO CON 2º da ESO

2012-01-16T03:39:00.000-08:00

A ESCRITORA ELENA GALLEGO PARTICIPA NOS ENCONTROS CON AUTORES DA BIBLIOTECA SAN NARCISO.

A escritora Elena Gallego Abad foi hoxe a autora invitada aos ENCONTROS CON AUTORES DA BIBLIOTECA SAN NARCISO. Neste caso a Biblioteca de Secundaria do Colexio San Narciso de Marín escolleu para o primeiro deste encontros no curso e esta autora afincada en Marín e que da súa primeira novela está a punto de saír a 4ª Edición, cousa que nun libro editado en galego non acontece con tanta frecuencia como sería de desexar. Despois da lectura do seu xa moi popular libro DRAGAL, A herdanza do dragón, que é o primeiro da dunha tamén xa moi coñecida saga editada na colección xuvenil Fóra de xogo, da editorial Xerais os alumnos/as de Literatura Galega de 1º e 2º da ESO participaron deste encontro que se desenvolverá en dúas sesións a primeira hora de clase deste luns e do próximo, a modo de Club de lectura. Coñeceron así de primeira man os motivos que levaron a Elena a escribir esta famosa saga que entronca coa literatura xuvenil máis lida nestes momentos, relacionada co mundo da fantasía e maxia, pero que conta coa particularidade de facer partícipe da trama elementos reais e lendarios propios da nosa Terra como son os dragóns ou as mouras. Esta experiencia ademais está incluída nos denominados “Premios Sarmiento” unha iniciativa dos Equipos de Normalización dos centros católicos de Galicia (FEREGA) pola cal son os lectores os que escollerán a novela que máis lles guste despois de ler varios títulos. Esta novela de Elena Gallego foi unha das seleccionadas na presente edición do concurso no que participan centros de toda Galicia e, pola resposta que esta tendo, promete ser unha das candidatas máis firmes a recibir este premio que se dará a coñecer no próximo mes de maio.

Elena Gallego Abad, que é unha avezada xornalista, comezou a súa andaina literaria no terreo da ficción precisamente con esta novela da que está a punto de publicar xa a terceira parte. Elena Gallego afirmou entre outras cousas que aínda que hai quen di que a saga de Dragal é “o Harry Potter galego”, esta historia procura evitar lugares comúns deste tipo de novelas e partir de elementos mitolóxicos e históricos de Galicia, desenvólvese nun lugar da nosa xeografía e en pleno século XXI, polo que tanto na trama coma nos personaxes e motivos da novela resulta ben diferente á saga inglesa e a outras grandes sagas fantásticas. Aquí radica un dos eus grandes atractivos. Os rapaces e rapazas do San Narciso participaron pois dunha interesante e animada sesión que rematou coa tradicional sinatura dos libros por parte da autora. Foi unha experiencia moi agradable e realmente ilusionante para estes grupos de lectores noveis que prendados da historia algúns confesaron que xa comezaran a lectura da segunda entrega.

O 16 de XANEIRO...ENCONTRO COA AUTORA ELENA GALLEGO

2012-01-09T12:37:00.000-08:00

O próximo 16 de xaneiro teremos de novo un ENCONTRO CUN AUTOR, neste caso trátase e Elena Gallego autora dunha serie ou saga de ficción que está tendo un gran éxito entre os lectores novos. Trátase de DRAGAL un personaxe creado por esta autora galega que compartirá a lectura do primeiro dos volumes titulado: " A herdanza do Dragón" cos alumnos/as de 1º e 2º da ESO que este Nadal fixeron uso do seu tempo de lecer para ler a primeira entrega da que xa hai publicada unha segunda e parecer ser, isto poderá confirmalo a propia escritora o próximo luns, que xa está a piques de editarse a terceira entrega.
No campo da novela xuvenil en galego este terreo que explora Elena Gallego achegándonos a elementos propios da nosa cultura foi todo un reto recompesado pola boa acollida que está tendo.
Seguide atentos e coñeceredes algúns dos pormenores da súa estancia no San Narciso proximamente.

Un conto sobre a verdade de Gregie de Maeyer

2011-12-20T20:26:00.001-08:00

A adaptación ao galego do conto do autor flamengo, Gregie de Maeyer, titulado Juul será unha das pezas claves da celebración do Festival de Nadal do Colexio que terá lugar hoxe no salón de actos. Hai ademais outras novidades e sorpresas que podedes consultar no blog do EDLG (Equipo de Dinamización da Lingua Galega). Este relato que tratar do dereito á diferenza xa fora obxecto dunha dramatización para unha montaxe teatral no ano 2001 na V mostra de Teatro de Ensino Secundario do Morrazo " Juul iguais, pero diferentes" integrada daquela nunha peza que tiña como fío condutor a obra poética "Tortillas para os obreiros" de Fran Alonso.

PREMIO CERVANTES 2011 para o poeta NICANOR PARRA

2011-12-01T13:32:00.000-08:00

Impactante poeta chileno do antipoema e verso sinxelo onde o cotío ferve xunto os sentimentos máis fondos e críticos co mundo que nos devora. Escoita o seu "soliloquio":

25 de novembro CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

2011-11-24T13:13:00.000-08:00

Colgamos aquí un fermoso texto en idioma orixinal da autora Mexicana Ángeles Mastretta do seu libro de relatos, un gran feixe deles dos que gusta ler e seducen ao lelos de Mujeres de ojos grandes. Se hai alguén que se atreva cunha boa tradución ao galego, loguiño a colgamos tamén.

O motivo é a celebración coa palabra do día contra a violencia de xénero:

La tía Chila estuvo casada con un señor al que abandonó, para escándalo de toda la ciudad, tras siete años de vida en común. Sin darle explicaciones a nadie. Un día como cualquier otro, la tía Chila levantó a sus cuatro hijos y se los llevó a vivir en la casa que con tan buen tino le había heredado su abuela.
Era una mujer trabajadora que llevaba suficientes años zurciendo calcetines y guisando fabada, de modo que poner una fábrica de ropa y venderla en grandes cantidades no le costó más esfuerzo que el que había hecho siempre. Llegó a ser proveedora de las dos tiendas más importantes del país. No se dejaba regatear; y viajaba una vez al año a Roma y París para buscar ideas y librarse de la rutina.
La gente no estaba muy de acuerdo con su comportamiento. Nadie entendía cómo había sido capaz de abandonar a un hombre que en los puros ojos tenía la bondad reflejada. ¿En qué pudo haberla molestado aquel señor tan amable que besaba la mano de las mujeres y se inclinaba afectuoso frente a cualquier hombre de bien?
- Lo que pasa es que es una cuzca – decían algunos.
- Irresponsable - decían otros.
- Lagartija -cerraban un ojo.
- Mira que dejar a un hombre que no te ha dado un solo motivo de queja.
Pero la tía Chila vivía de prisa y sin alegar, como si no supiera, como si no se diera cuenta de que hasta en la intimidad del salón de belleza había quienes no se ponían de acuerdo con su extraño comportamiento.
Justo estaba en el salón de belleza, rodeada de mujeres que extendían las manos para que les pintaran las uñas, las cabezas para que les enredaran los chinos, los ojos para que les cepillaran las pestañas, cuando entró con una pistola en la mano el marido de Consuelito Salazar. Dando de gritos se fue sobre su mujer y la pescó de la melena para zangototearla como el badajo de una campana, echando insultos y contando sus celos, reprochando la fondonguez y maldiciendo a su familia política, todo con tal ferocidad, que las tranquilas mujeres corrieron a esconderse tras los secadores y dejaron sola a Consuelito, que lloraba suave y aterradoramente, presa de la tormenta de su marido.
Fue entonces cuando, agitando sus uñas recién pintadas, salió de un rincón la tía Chila.
-Usted se larga de aquí – le dijo al hombre, acercándose a él como si toda su vida se la hubiera pasado desarmando vaqueros en las cantinas_. Usted no asusta a nadie con sus gritos. Cobarde, hijo de la chingada. Ya estamos hartas. Ya no tenemos miedo. Déme la pistola si es tan hombre. Valiente hombre valiente. Si tiene algo que arreglar con su señora diríjase a mí, que soy su representante. ¿Está usted celoso? ¿De quién está celoso? ¿De los tres niños que Consuelo se pasa contemplando? ¿De las veinte cazuelas entre las que vive? Esta pobre Consuelito que no ve más allá de sus narices, que se dedica a consecuentar sus necedades, a ésta le viene usted a hacer un escándalo aquí, donde todas vamos a chillar como ratones asustados. Ni lo sueñe, berrinches a otra parte. Hilo de aquí: hilo, hilo, hilo -dijo la tía Chila tronando los dedos y arrimándose al hombre aquel, que se había puesto morado de la rabia y que ya sin pistola estuvo a punto de provocar en el salón un ataque de risa-. Hasta nunca, señor – remató la tía Chila-. Y si necesita comprensión vaya a buscar a mi marido. Con suerte y hasta logra que también de usted se compadezca toda la ciudad.
Lo llevó hacia la puerta dándole empujones y cuando lo puso en la banqueta cerró con triple llave.
- Cabrones éstos –oyeron decir, casi para sí, a la tía Chila.
Un aplauso la recibió de regreso y ella hizo una larga caravana.
- Por fin lo dije – murmuró después.
- Así que a ti también –dijo Consuelito.
- Una vez –contestó Chila, con un gesto de vergüenza.
Del salón de Inesita salió la noticia rápida y generosa como el olor a pan. Y nadie volvió a hablar mal de la tía Chila Huerta porque hubo siempre alguien, o una amiga de la amiga de alguien que estuvo en el salón de belleza aquella mañana, dispuesta a impedirlo.
Ángeles Mastretta, de “Mujeres de ojos grandes”.

Premio Nacional de Poesía 2011

2011-11-19T00:05:00.000-08:00

"La poesía es el paño de lágrimas de las personas sensibles"

Francisca Aguirre, unha coñecida poetisa alacantina recentemente galardoada co Premio Miguel Hernández 2010, foi premiada este ano polo Ministerio de Cultura co Premio Nacional de Poesía.

Xa tedes o voso microrelato presentado?

2011-11-07T13:31:00.000-08:00

Estamos na última semana na que se están a recoller os microrelatos de medo, deben ser presentados antes do 11 do novembro lembrade en calquera das linguas que usamos nas aulas habitualmente. Podes presentar varios, sempre que sexan distintos e en distintos idiomas. Se aínda non o fixeches estás a tempo. Os premios outorgarán neste mes de Defuntos e serán tamén de medo!! Ánimo e participa!

CONCURSO MICRORELATOS DE MEDO 2011

2011-11-02T03:03:00.000-07:00

Convocamos no Día de Defuntos, unha nova edición do Concurso de microrelatos DE MEDO unha das primeiras actividades deste curso 2011-12 da Biblioteca de Secundaria.

Seguindo as pautas de cursos anteriores, para despois do magosto que se celebrará (se o tempo acompaña) o próximo día 11 de novembro faremos a entrega de premios rematando ese día a entrega dos microrelatos daqueles que queiran presentarse. Como tamén vén sendo habitual, os textos poden ser redactados en calquera das linguas usadas no centro: Galego,castelán,inglés e francés. Cada lingua terá os seus propios premios. Xa sabedes os texto non poden ter máis de 25 liñas e xirarán ao redor do tema citado. Ánimo!

Por certo a ilustración escollida para o cartel procede dun fotograma dunha película que rodou Gloria Stuart para a Universal nos anos trinta. Un clásico do cinema de terror made in James Whale. ‘O caserón das sombras’ (‘The Old Dark House’), que se estrenou en España o 7 de marzo de 1933 con Boris Karloff á cabeza do reparto. Karloff era tamén o actor que protagonizaba en 1931 ‘Frankenstein’.

O premio Nobel de Literatura do 2011

2011-10-18T14:15:00.000-07:00

O poeta sueco Tomas Tranströmer foi nomeado premio Nobel de Literatura na presente edición do ano 2011. autor da antoloxía O ceo a medio facer, ou de outros 13libros entre os que atopamos títulos máis coñecidos como para vivos e mortos ou O gran enigma . Tomas Tranströmer é un poeta da paisaxe natural e humana. Ten traducida parte da súa obra a máis de 50 idiomas e ten unha gran sona. Aquí deixamos dous dos seus poemas traducidos ao galego:

MOITOS PASOS

As iconas foron postas en terra co rostro cara arriba
e a terra foi pisada
por rodas e zapatos, por mil pasos,
por dez mil pesadas pegadas de escépticos.
No soño baixei a unha pileta fosforescente, subterránea,
unha misa efervescente
¡Que desexo forte! ¡Que esperanza idiota!
E sobre min a pegada de millóns de escépticos.

POSTLUDIO

Arrástrome como un garfo sobre o fondo do mundo.
Engánchase todo o que non necesito.
Cansada indignación, resignación ardente.
Os verdugos traen pedras. Deos escribe na area.
Silenciosas estancias.
Os mobles, listos para voar no claro de lúa.
Avanzo silencioso cara os meus adentros
a través dun bosque de baleiras armaduras.

De “Desxeo a mediodía” (Nórdica Libros)

Comezan as propostas de lecturas para os cursos de Secundaria

2011-09-26T21:14:00.000-07:00

Comeza o curso e comezan as recomendacións de lecturas nas distintas materias. Antes de facer unha relación de recomendacións que xa se están fraguando nas aulas, como o asunto este curso vai da verdade, quexeramos lembrar que curiosamente o curso pasado en 4º da ESO houbo unha recomendación de cara o verán que vén moi ao caso, e en boa medida quixeramos recuperar ao longo do presente curso. Trátase dun tratado de Luciano de Samósata titulado "Relatos verídicos", un libro de viaxes e ficcións que con moita ironía o autor por divertimento e forte crítica ás modas dos intelectuais e literatos da época na que viviu (século II da nosa era)di contar a verdade cando resulta todo unha gran ficción, por poñer un só exemplo, o protagonista describe, entre outras peripecias, unha viaxe á Lúa.

Mais pasemos ao presente e comecemos coa nosa relación de lecturas que se recomendan.
En 2º de Bacharelato entre un grupo de autores e obras de gran intrese destacamos o marabilloso relato de Jorge Luis Borges, "El Aleph", marabillosa historia que vén acompañada doutra que non parece menos interesante "Plenilunio" de A. Muñoz Molina que pasa por ser unha das súas mellores obras de carácter social. En literatura galega dous clásicos do século XX Castelao c s ensaio "Sempre en Galiza" e o poeta Celso Emilio Ferreiro coa "Longa noite de pedra"

En 1º de Bacharelato sabemos da proposta de comezar a traballar co libro Made in Galiza de Séchu Sende, para abordar a faceta de sociolingüística na materia de Galego.

En 4ºda ESO non poderían faltar textos clásicos como Cousas, de Castelao para Galego ou unha selección de cantos da Ilíada e a Odisea para Cultura Clásica. Seguiremos informando porque as propostas non rematan aquí, claro está.

Nos libros atoparás a verdade

2011-09-19T03:41:00.000-07:00

Este pode ser un lema da Biblioteca de Secundaria no presente curso: "Nos libros atoparás a verdade". No que queremos dar a entender que coa lectura teremos acceso ao coñecemneto de moitas verdades ocultas para aqueles que non fan usos da mesma. Hai outro lema que tamén nos gusta e remite ao que estamos pensando situar na propia decoración da entrada á biblioteca: "in corpore sano,mens sana. ". Esta vén a conto de que este curso coincide en gran medida cun ano olímpico, o ano 2012, e desde a biblioteca queremos contribuír certamente a esa descuberta do ser, do verdadeiro home ou muller que somos, que se agochaba no espírito olímpico da antigüidade grega, espírito que dalgún xeito tamén nas Olimpíadas modernas se quere recuperar.

Un libro tan importante como a Biblia dinos que no comezo foi palabra. Nós queremos dende o comezo sinalar a importancia que na Educación ten a palabra e como o exercicio da mesma non está reñido co do exercicio físico ou corporal, ambos deben estar presentes na nosa formación. Ademais do exercicio físico hai outros exercicios que nos axudan a medrar, como o da lectura. Este é realmente un exercicio de gran interese para o home, porque é unha práctica que nos conduce seguramente a un mundo mellor, máis auténtico e real en canto a que está máis vivido con maior fondura e aprofundamento. Tamén é ben certo que transitar por este camiño da verdade que podemos atopar nos libros, axudará de feito a facernos máis donos do noso destino como persoas, máis coñecedoras e máis responsables á hora de abordar o noso futuro. As lecturas contribuirán a despexar obstáculos a forxar novas metas e a ser moito máis creativos. A verdade: a lectura faranos máis libres

“A realidá existe
porque existe a palabra.
Si non sabes dicir longa é a noite
tampouco saberás que existe a alba.”
Celso Emilio Ferreiro

ENTREGA DE PREMIOS da Campaña "DE AMOR E ENFERMIDADE"

2011-06-09T12:10:00.000-07:00

Hoxe fixemos entrega dos premios da Campaña promovida polo EDLG e o departamento de Galego e Plástica e Visual co lema AMOR E ENFERMIDADE e que se realizou na
Biblioteca de Secundaria.

O xurado, profesores dos devanditos departamentos acordou establecer dúas categorías tendo en conta o volemen de traballos presentados que foi bastante numeroso aínda que de formaun tanto diferente dependendo os cursos.

No primeiro nivel ou categoría dos cursos de 1º, 2º e 3º da ESO recibiron premio os seguintes alumnos/as:

En poesía o alumno de 2º da ESO B: Miguel A. González Rodríguez polo seu poema:

NAMOREI DE TI

Namoreime de ti, non o nego
Namoreime de ti, así o sinto
namoreime de ti díxenllo ó vento
namoreime de ti e do teu arrecendo.

Namoráronme os teus ollos, o teu pelo
namoráronme tamén os teus beizos
as túas curvas, as túas mans, os teus dedos,
o teu sorriso, a túa fala... o corpo enteiro.

Quixeron fde ti separarme
mais abofé que non o conseguiron
pola contra fixeron máis namorarme
retirarme de ti non puideron.

Cando paseamos polo camiño
óllannos con certo recelo
as pombs que fican de cotío
agardando un amor tan sincero.

Agarrados da man no malecón
centos de ollos ou quizás milleiros
abraiados polo brillo dos nosos corazóns
envexan os nosos anos vindeiros.

Namoreime de ti, non o nego
Namoreime de ti, así o sinto
namoreime de ti díxenllo ó vento
namoreime de ti e do teu arrecendo.

O Primeiro premio nesta categoría ao Cómic foi para Mª Élida Portabales Tomé, alumna de 2º ESO B ( o seu cómic sairá publicado na Revista Dixital Chan do Monte no número que se colgará na páxina do Colexio a final de curso.

Na modalidade de relato/ carta foi premiada a alumna tamén de 2ºESO B María Torres que presentou o seguinte texto:

É por ti:
Que se me ergo cada mañá é única e exclusivamente por verte sorrir, esgotar ese sorriso que soamente ti sabes pór, por ver outra vez esas lindas pecas que semellan manchiñas de chocolate con leite; é por ver eses preciosos olliños que pos cada vez que nos miramos; que se me ergo cada mañá é por ti.
Miraríate, se me pedisen que buscase o máis belo deste mundo, o máis fermoso.
Din que cando algo remata, recordas ccomo comezou todo; non quero pensar en como comezamos isto, pois non quero que remate nunca.
Correremos, saltaremos de alegría, berraremos, correremos coa boca aberta, pero tamén camiñaremos xuntos...escribirémonos cartas de amor, contarémonolo todo. Imos facer todo isto xuntos, xa que ti es o motivo polo que me erga cada mañá.

Na segunda categoría que se corresponde cos cursos de 4º da ESO e 1º e 2º de Bcahrelato os alumnos/as que gañaron foron:

Na modalidade de Cómic Fátima Permuy de 4º ESO B. Reproducimos aquí unha das páxinas do seu traballo que tamén editaremos no Chan do Monte Dixital que sairá cara final de curso, como xa dixemos.

Na categoria de poesía o premio foi para o alumno de 4º ESO B Darío Roldán Fraga polo seu poema NON FUXAS, AMOR que reproduciremos a continuación:

¿POR QUE ME FUXES, AMOR?

Ainda non vin o teu rostro.
Non escoitei a túa voz.
Non atopei a túa sombra.
¿Por que me fuxes, amor?

¿Sego esperando, ou vou buscarte?
Que gran decisión.
Pero ti non respondes.
¿Por que me fuxes, amor?

Trabúcome cos teus enganos.
Pérdome co teu son.
Mais non deixo de preguntarme:
¿Por que me fuxes, amor?

Ando. Ando e camiño,
morrendo un pouco a cada paso.
Outra vez segues fuxindo,
outra vez case te atrapo.

E resoa a pregunta no aire,
saída do meu triste corazón,
espero que alguén a escoite:
¿Por que me fuxes, amor?

E na modalidade de microrelatos o premio outorgouselles "ex aequo" (por igual) a tres rapaces de 1º de Bacharelato. Irene Alonso, Martín Martínez e María Pastoriza. Reproducimos por esta orde os textos dos gañadores que son os que seguen:

Pregúntame se te quero e respondereiche cun non alto e claro.
Pregúntame se penso en ti e volverei a repetir o mesmo.
Pregúntame que sinto cando te vexo e verás que cada vez que te miro paseando pola beirarúa, eu cambio para a outra. Aínda cres que sinto calofríos se as túas mans me rozan, mais non. Pensarás, imaxino, que xa non escoito aquela canción, que xa non encho a bañeira de escuma, mais trabúcaste. cres que non hei volver a a aquel recuncho afastado que chamabamos noso. Teño que recoñecer que xamais añorei tanto o son dunha voz, boto de menos odiar os golpes deses tacóns no parqué. Hoxe xa non existen os cinco minutos de rigor na cama, despois de que nos esperte o pero invento do mundo. Rematouse o pensar en viaxar para non ir a ningures. Axiña esquecerei como era comer sen sal e a fragancia que perfumaba a casa. ë moi triste que o principio estea tan preto da fin. E era utópico entón cando pensabamos que a fin estaba lonxe de vislumbrarse. O amor vaise como as pegadas na orilla do mar.

-"Sube, veña!- dixen eu nun intento por convencela e saír daquela situación.
- "A ver, muller, que che quero dicir unha cousa en privado"_ noputro intento de dicirlle o que sentía.
Miña nai non cansaba de queixarse polos berros e , antes de que rematara de falar, fun cara a porta e pecheina. Así tampouco miña irmá espertaría e viría rosmando. Volvín á fiestra Foi raro. Estaba sorrindo. Lenvantou a cabeza e ó verme sorriu aínda máis.
-"Eu tamén sinto o mesmo"- dixo.

Din
que a vida é
unha estrela fugazzzz
que cruza o ceo
na noite.
Celso Emilio Ferreiro: Onde o mundo se chama Celanova

Ocorreu alá polos anos 80 cando eu aínda era un mozo co peito rebosante de ar. Non foi nun día especial, nin nun lugar especial, pero ela si que era especial. Con só mirala quedei totalmente petrificado. A luz reflectía nos seus ollos e voltaba a min coma un raio de saber. Era un triángulo luminoso de infinitos escintileos que me alumeou na escuridade. Ás veces esperto de noite preguntándome se será ela, pero axiña me tranquilizo ao vela deitada rente a min.

2011-05-22T21:36:00.000-07:00

ENTREGA DOS NOVOS CARNÉS

2011-04-12T02:00:00.000-07:00

Antes do día 23 non te quedes sen carné!!!Durante semana faremos entrega dos novos carnés da biblioteca de secundaria. Aproveitamos para invitarvos a levar un libro para disfrutar durante as vacacións que se aproxima.

LIBROS RECOMENDADOS PARA ESTAS VACACIÓNS:

1º DA ESO e 2º da ESO:

IMPLICADOS NO DESENVOL.O son das buguinas. Editorial Xerais
CASTRO, Francisco. O ceo dos afogados. Editorial Xerais
JAUREGUÍZAR. Plastilina nos pulmóns. Editorial Tambre.

3º e 4º da ESO:

ALEIXANDRE, Marilar. Cabeza de Medusa. Editorial Xerais.

Alumnos/as de Cultura CLásica:

LUCIANO DE SAMOSATA, Relatos Verídicos. Editorial Rinoceronte.

1º e 2º BACHARELATO:

VILLAR, Domingo. A praia dos afogados. Editoria Galaxia.

HESSEL, Stéphane. Indignádevós. Factoría K de libros.

Foi o 18 de marzo: Só para mulleres?

2011-03-22T11:51:00.000-07:00

Evidentemente, non. Foi un acto no que principalmente participaron mulleres, pero houbo homes que leron e entre o público asistente. As profesoras, pero tamén as alumnas do San Narciso tiveron a palabra:

A muller non gañou gratuitamente os lugares que hoxe en día ocupa e polos que segue loitando. Aínda que parezan frases feitas, o Día Internacional da Muller reivindica e recoñece os dereitos das mulleres traballadoras a partir dun feito tráxico que custou a vida de case un centenar e medio de obreiras téxtiles, un 8 de marzo a principios do século pasado. Máis dun século despois, o Día da Muller continúa inspirando poemas que pechan profundas mensaxes en defensa dos dereitos do mal chamado sexo débil.
O 8 de marzo é unha data de reivindicación do papel da muller na sociedade. Unha data recoñecida pola ONU na que se pretende reivindicar a presenza da muller en plano de igualdade co home. Mais para acadar este obxectivo queda aínda moito que facer, moito polo que traballar na casa, na escola… Dende todos os ámbitos da nosa sociedade compre poñer en valor o traballo da muller, compre poñer en valor á Muller!

Non deixes
que te aniquilen,
nin que decidan
ou pensen por ti.
O cotián
xa non enche.
Necesitas respirar,
Necesitas fuxir.
Hai un mundo
aí fóra,
esperándote, muller.
Non ves que non queda tempo?
Este tren non se demora.
Apura a vida, muller.
Hoxe poder ser
o teu día,
o sol saíu para ti.
A aventura
de espertar,
de facer o que queiras.
Comeza a batalla.
Rompe a cuncha.
Que saia a loitadora.
E vive, muller.
Mira, toca,
goza, grita…
Sinte e soña.
A túa vida é só túa.
Experimenta.
( Asun Estévez de “Pel de Muller”)

Para ti, mujer abnegada, mujer trabajadora
para ti, va hoy esta flor y mi canción.
para ti, dulce, tenaz y sacrificada luchadora,
para ti, todo mi respeto y toda mi admiración.
Los diarios nos mencionan a mujeres famosas.
¡Nombres grabados a fuego y oro en la historia.
Cantan loas a sus logros, a sus grandes cosas,
nos hablan de sus virtudes y de sus memorias.
Pero yo quiero cantarte a ti, silenciosa luchadora,
que te levantas la primera, al atisbar los rayos del sol.
Mujer de mil nombres, de mil caras, de mil horas,
compañera en la lucha y con tiempo aún para el amor.
A ti, que día tras día vas al hospital, a la oficina,
al campo, a la fábrica, a la calle, al mundo a remar.
A ti, que aunque llegas a casa extenuada, rendida,
todavía guardas una sonrisa y reservas para amar.
me viene este canto de lo más profundo de la vida,
acumulado estaba el homenaje a tan maravilloso ser.
Muchos versos había escrito, pero a ti te lo debía.
Madre, hermanm esposa, hija, compañera...mujer.

(letra dunha canción de Julio Pavanetti Gutiérrez)

Antano cando o mundo era novo, non había máis ca nubes. Sobre as nubes estaba o ceo, e debaixo das nubes, o mar. era un mundo de nubes e ondas.
An tano, cando o mundo aínda era novo, non había que muxir as vacas ou que darlles de comerás pitas. Dalgún xeito, os animais amañábanse ben. Aquilo durou moito tempo.

Só para mulleres?

2011-03-10T13:48:00.000-08:00

Non, é unha campaña sobre a muller, pero esperamos que esteamos todas e todos para descubrir a forza da súa palabra. Este será o cartel da campaña:

Fagamos un pouco de historia visual:

SEMANA DA MULLER NA BIBLIOTECA

2011-03-09T21:53:00.000-08:00

Podes facer uso de distintas entradas nesta SEMANA DA MULLER NA BIBLIOTECA. Como xa sabes o 8 de marzo celébrase o Día da Muller Traballadora e con este motivo imos impulsar unha actividade relacionada coa muller e a lectura na biblioteca. Para comezar aquí temos unha serie de enlaces de interese:
- 8 de marzo en cultura galega. - Un par de temas para esta ocasión:

Comeza o concurso ACHÉGATe con AMOR

2011-02-24T22:35:00.000-08:00

Este ano unha proposmos unha chea de posibilidades coas que achegarse ao tema do amor, darlle a imaxinación, deixarse levar pola creatividade, sen caer nos tópicos ou xogando con eles. Temos todo o mes de marzo, mes da primavera para amar con palabras e imaxes: microrelatos, fotografías, cómics, cartas, ilustracións ou poemas, calquera destas modalaidades son opcións para concursar. Achégate logo con amor! Xa podedes facer chegar á biblioteca no seu horario habitual a vosa creación!

Achégate con Amor!

2011-02-23T02:17:00.001-08:00

Unha nova edición desta campaña co tema do amor como fío condutor. Unha campaña que se abre aproveitando a impronta do San Valentín, que se desenvolve realmente ata o comezo da primavera, o espertar da natureza, o tempo da calor, as flores, os paxaros... Si realmente deberiamos tela iniciado o día no que casan os paxaros, é dicir, o día 2 de fecreiro, pero o ritmo das aulas, dos exames e demais impediron este ano facer desta data un fito para a Biblioteca de Secundaria,ademais da proximidade do día escolar da Paz que este curso tivemos que facelo visible na primeira semana do mes de febreiro.

Imos pois co Amor, deámoslle a benvida e procuremos o pracer de escribir con el como obxectivo ou como compañeiro tal e como o fixeron grandes e pequenos escritores ao longo dos séculos na lingua de seu. Poñemos un exemplo coñecido o do un dos últimos trobadores medievais, Fernand´ Esquío que se queixaba así ao Amor:

Amor, a ti me venh’ óra queixar
de mia senhor, que te faz enviar
cada u dormio, sempre m’espertar
e fazme de gran coita sofredor.
¿que me queres , Amor?

Amor, a ti me venh’ óra queixar
de mia senhor, que te faz enviar
cada u dormio, sempre m’espertar
e fazme de gran coita sofredor.
Pois m’ela non quer veer nen falar,
¿que me queres , Amor?

Este queixume te venh’ora dizer:
que me non queiras meu sono tolher
pola fremosa do bon parecer
que de matar home sempr’á sabor.
Pois m’ela nehún ben quiso fazer,
¿que me queres, Amor?

Amor, castígate d’esto, porén,
que me non tolhas meu sono por quen
me quis matar e me teve en desdén
e de mia morte será pecador.
Pois m’ela nunca quiso fazer ben,
¿que me queres, Amor?

Amor, castígate désto, por tal
que me non tolhas meu sono por qual
me non faz ben e sol me faz gran mal
e mi o fará, d’esto son jolgador.
Poilo seu ben cedo, coita mi val,
¿que me queres , Amor?

FERNAND’ESQUíO

A doncela sen mans...como rematará?

2011-02-16T18:12:00.000-08:00

En certa ocasión o demo convencerá a un pobre muiñeiro para que a cambio de ser rico lle dese o que tiña detrás do seu humilde muíño. Aquel home fixo memoria de que tras do muíño só tiña una vella maceira, asía que aceptou o trato. O que non sabía é que alí estaba nese momento a súa filla. Mais esta rapaza, que era moi lista, desexando non pertencer ao demo, tivo que perder ambas mans, rogándolle ela mesma ao seu pai que llas cortase, motivo polo cal o Demo rexeitou á rapaza.
- “Ai, miña querida filla”- dixo o muiñeiro- “ sinto tanto todo o ocorrido, todo o que eu fixen. Agora son rico, déixame que che coide”.
Ela miroulle e dixo: “Padre, áteme os brazos tras das costas”. Contrariado e tristemente o muiñeiro tomou unha corda e atoulle os brazos como ela dixo e ela abandonou o muíño aquel mesmo día para non regresar nunca máis. Camiñou durante toda a xornada e, cando caeu a tarde, chegou a un río e ao alcanzar a beira, as augas abríronse e cruzou a outro reino.
O rei dese país tiña un gran horto de froiteiras do que estaba moi orgulloso. Ao día seguinte, mestras cabalgaba por el, observou que lle faltaban unhas cantas mazás. Enviou na procura do vixilante, quen caeu de xeonllos e dixo: “ Maxestade, na noite pasada unha fermosa doncela, cos brazos atadas nas costas, apareceu no pomar e comezou a comer mazás. Unha luz brillaba ao seu redor e asusteime, Maxestade, saín correndo”.
Ao rei intrigoulle o relato e decidiu que el mesmo montaría garda esa noite. Ao solpor, a fermosa rapaza apareceu no pomar e comezou a comer mazás. Seducido pola súa beleza, o rei saíu do seu agocho, axeonllouse e pediulle que casara con el, e ela aceptou. Casaron entre grandes celebracións e o rei fixo labrar un par de mans douradas para ela…

(Queridos lectores moitos sodes os que xa sabedes que cun casamento non sempre remata unha historia. Como seguirá esta curiosa historia da doncela sen mans?)

COMO SEGUIRÁ ESTA HISTORIA ?

2011-02-15T10:14:00.000-08:00

Entrou na cafetaria, prendeu-se naqueles olhos, asombrou-se e soubo que atopara algo..., fixo uf e começou a..., mirou-na outra vez, e começou a ama-la, a quere-la, pensou e sentou á mesa mais achegada á cafeteira e sentiu, uf, que comezava a...-Ola, dixo ela, que queres? -Quero... macela. Ao dia seguinte entrou á mesma hora e ela seguia ali e sentiu que, uf, que a queria, en sério, pensou. -Ola, dixo ela, que queres? -Quero... tila. Ao terceiro dia continuava querendo-a e começou a imaginar e a necesitar, ao mesmo tempo, que ela estava, que ela estivesse, começando a sentir isso tamém, uf. -Ola, que queres? -Quero... menta. Ao cuarto dia sentiu que já nom podia mais, que tinha que dicer-lho. Tenho que dicer-lho, pensou, uf. -Ola, que queres?, dixo ela. -Quero... te, dixo el. Ela abriu os olhos preguntando Como? e el dixo outra vez em baixinho Quero...te...

Unha historia de amor: Aysel

2011-02-14T07:48:00.000-08:00

Houbo entre os beduínos de Arabia un gran señor, un sayyid, que salientou pola súa bondade e pola súa xenerosidade. O home, que gobernaba a tribo dos Banû´Amir, era respectado como un califa entre os seus. Malia a súa riqueza, non lograba ser feliz porque había algo do que se sentía privado: desexaba un fillo herdeiro que perpetuase a súa estirpe. Logo de moitos rogos, Alá satisfixo o seu desexo cun precioso neno a quen chamou Quays.
o rapaz, fermoso como unha lúa chea, medro nun ambiente de luxo e comodidade. Gustáballe extraordinariamente o estudo e axiña se converteu nun dos mellores discípulos do seu mestre. A aprendizaxe era rápida e fecunda ata que algo máis poderoso que os libros absorbeu toda a súa atención. Ela chamábase Layla. Era unha rapariga esvelta coma un ciprés. Os seus ollos de gacela poderían traspasar mil corazóns cunha soa ollada e cun só pestanexo daría aniquilado a todo un exército. A sombra escura do pelo non agochaba a beleza dun rostro que irradiaba luz ata cegar aos máis escépticos espectadores. Quays e Layla namoraron perdidamente.Un lume incandescente prendeu nos seus corazóns e cada un deles reflectía coma un espello, apaixón do outro. O seu sentimento compartido multiplicábase día a día e comezaron a darlle as costas ao mundo. pero o mundo fíxouse no seu amor desorbitado e moitas linguas empezaron a latricar sobre a parella. A familia de Layla decatouse dos dixomedíxomes e pechou a nena na casa. Foi o inicio da gran traxedia amorosa...

Como cres que seguirá esta historia?

Un enlace coa BIBLIOTECA DIXITAL MUNDIAL

2011-02-12T00:07:00.000-08:00

Deixamos este enlace aquí para poder curiosear sobre o momento no que está este labor da BIBLIOTECA DIXITAL MUNDIAL. Que saibades que por aquí, en galicia tamén se está a traballar duro para colgar narede material de gran interese sobre a nosa cultura. Por exemplo O consello da Cultura Galega a caba de estrear esta páxina sobre a poesía galega.

Un vídeo entre a ficción e a realidade por un mundo mellor

2011-01-30T10:36:00.000-08:00

E despois unha canción que xoga tamén coas palabras:

Preparando a Xornada Escolar pola Paz

2011-01-25T21:40:00.000-08:00

Estes dous vídeos que colgamos son unha gravación dunha conferencia sobre a inmigración e os grandes problemas do mundo actual con implicacións claras como é a promoción do tráfico e armas e as guerras aínda que o centro de interese radica no fenómeno das inmigracións. O conferenciante un Catedrático da Universitat Autónoma de Barcelona: Arcadi Oliveres.

A continuación un texto dun pensador do cotián, o periodista e escritor uruguayo Eduardo Galeano, texto que pode axudar a reflexionar sobre o mundo no que vivimos:

Me caí del mundo y no sé por donde se entra.
(Para mayores de 30)

Lo que me pasa es que no consigo andar por el mundo tirando cosas y cambiándolas por el modelo siguiente sólo porque a alguien se le ocurre agregarle una función o achicarlo un poco..

No hace tanto, con mi mujer, lavábamos los pañales de los críos, los colgábamos en la cuerda junto a otra ropita, los planchábamos, los doblábamos y los preparábamos para que los volvieran a ensuciar.

Y ellos, nuestros nenes, apenas crecieron y tuvieron sus propios hijos se encargaron de tirar todo por la borda, incluyendo los pañales.

¡Se entregaron inescrupulosamente a los desechables! Si, ya lo sé. A nuestra generación siempre le costó botar. ¡Ni los desechos nos resultaron muy desechables! Y así anduvimos por las calles guardando los mocos en el pañuelo de tela del bolsillo.

¡¡¡Nooo!!! Yo no digo que eso era mejor. Lo que digo es que en algún momento me distraje, me caí del mundo y ahora no sé por dónde se entra. Lo más probable es que lo de ahora esté bien, eso no lo discuto. Lo que pasa es que no consigo cambiar el equipo de música una vez por año, el celular cada tres meses o el monitor de la computadora todas las navidades.

¡Guardo los vasos desechables!

¡Lavo los guantes de látex que eran para usar una sola vez!

¡Los cubiertos de plástico conviven con los de acero inoxidable en el cajón de los cubiertos!

Es que vengo de un tiempo en el que las cosas se compraban para toda la vida!

¡Es más!
¡Se compraban para la vida de los que venían después!
La gente heredaba relojes de pared, juegos de copas, vajillas y hasta palanganas de loza.
Y resulta que en nuestro no tan largo matrimonio, hemos tenido más cocinas que las que había en todo el barrio en mi infancia y hemos cambiado de refrigerador tres veces.

¡¡Nos están fastidiando! ! ¡¡Yo los descubrí!! ¡¡Lo hacen adrede!! Todo se rompe, se gasta, se oxida, se quiebra o se consume al poco tiempo para que tengamos que cambiarlo. Nada se repara. Lo obsoleto es de fábrica.

¿Dónde están los zapateros arreglando las media-suelas de los tenis Nike?
¿Alguien ha visto a algún colchonero escardando colchones casa por casa?
¿Quién arregla los cuchillos eléctricos? ¿El afilador o el electricista?
¿Habrá teflón para los hojalateros o asientos de aviones para los talabarteros?
Todo se tira, todo se desecha y, mientras tanto, producimos más y más y más basura.

El otro día leí que se produjo más basura en los últimos 40 años que en toda la historia de la humanidad.
El que tenga menos de 30 años no va a creer esto: ¡¡Cuando yo era niño por mi casa no pasaba el que recogía la basura!!
¡¡Lo juro!! ¡Y tengo menos de... años!
Todos los desechos eran orgánicos e iban a parar al gallinero, a los patos o a los conejos (y no estoy hablando del siglo XVII)

No existía el plástico ni el nylon. La goma sólo la veíamos en las ruedas de los autos y las que no estaban rodando las quemábamos en la Fiesta de San Juan.
Los pocos desechos que no se comían los animales, servían de abono o se quemaban. De 'por ahí' vengo yo. Y no es que haya sido mejor.. Es que no es fácil para un pobre tipo al que lo educaron con el 'guarde y guarde que alguna vez puede servir para algo', pasarse al 'compre y bote que ya se viene el modelo nuevo'.Hay que cambiar el auto cada 3 años como máximo, porque si no, eres un arruinado. Así el coche que tenés esté en buen estado . Y hay que vivir endeudado eternamente para pagar el nuevo!!!! Pero por Dios.

Mi cabeza no resiste tanto.

Ahora mis parientes y los hijos de mis amigos no sólo cambian de celular una vez por semana, sino que, además, cambian el número, la dirección electrónica y hasta la dirección real.

Y a mí me prepararon para vivir con el mismo número, la misma mujer, la misma casa y el mismo nombre (y vaya si era un nombre como para cambiarlo) Me educaron para guardar todo. ¡¡¡Toooodo!!! Lo que servía y lo que no. Porque algún día las cosas podían volver a servir. Le dábamos crédito a todo.

Si, ya lo sé, tuvimos un gran problema: nunca nos explicaron qué cosas nos podían servir y qué cosas no. Y en el afán de guardar (porque éramos de hacer caso) guardamos hasta el ombligo de nuestro primer hijo, el diente del segundo, las carpetas del jardín de infantes y no sé cómo no guardamos la primera caquita. ¿Cómo quieren que entienda a esa gente que se desprende de su celular a los pocos meses de comprarlo?

¿Será que cuando las cosas se consiguen fácilmente, no se valoran y se vuelven desechables con la misma facilidad con la que se consiguieron?

En casa teníamos un mueble con cuatro cajones. El primer cajón era para los manteles y los repasadores, el segundo para los cubiertos y el tercero y el cuarto para todo lo que no fuera mantel ni cubierto. Y guardábamos.. . ¡¡Cómo guardábamos!! ¡¡Tooooodo lo guardábamos!! ¡¡Guardábamos las tapas de los refrescos!! ¡¿Cómo para qué?! Hacíamos limpia-calzados para poner delante de la puerta para quitarnos el barro. Dobladas y enganchadas a una piola se convertían en cortinas para los bares. Al terminar las clases le sacábamos el corcho, las martillábamos y las clavábamos en una tablita para hacer los instrumentos para la fiesta de fin de año de la escuela. ¡Tooodo guardábamos!

Cuando el mundo se exprimía el cerebro para inventar encendedores que se tiraban al terminar su ciclo, inventábamos la recarga de los encendedores descartables. Y las Gillette -hasta partidas a la mitad- se convertían en sacapuntas por todo el ciclo escolar. Y nuestros cajones guardaban las llavecitas de las latas de sardinas o del corned-beef, por las dudas que alguna lata viniera sin su llave. ¡Y las pilas! Las pilas de las primeras Spica pasaban del congelador al techo de la casa. Porque no sabíamos bien si había que darles calor o frío para que vivieran un poco más. No nos resignábamos a que se terminara su vida útil, no podíamos creer que algo viviera menos que un jazmín.

Las cosas no eran desechables. Eran guardables. ¡¡¡Los diarios!!! Servían para todo: para hacer plantillas para las botas de goma, para pone r en el piso los días de lluvia y por sobre todas las cosas para envolver. ¡¡¡Las veces que nos enterábamos de algún resultado leyendo el diario pegado al trozo de carne!!!

Y guardábamos el papel plateado de los chocolates y de los cigarros para hacer guías de pinitos de navidad y las páginas del almanaque para hacer cuadros y los goteros de las medicinas por si algún medicamento no traía el cuentagotas y los fósforos usados porque podíamos prender una hornalla de la Volcán desde la otra que estaba prendida y las cajas de zapatos que se convirtieron en los primeros álbumes de fotos y los mazos de naipes se reutilizaban aunque faltara alguna, con la inscripción a mano en una sota de espada que decía 'éste es un 4 de bastos'.

Los cajones guardaban pedazos izquierdos de pinzas de ropa y el ganchito de metal. Al tiempo albergaban sólo pedazos derechos que esperaban a su otra mitad para convertirse otra vez en una pinza completa.

Yo sé lo que nos pasaba: nos costaba mucho declarar la muerte de nuestros objetos. Así como hoy las nuevas generaciones deciden 'matarlos' apenas aparentan dejar de servir, aquellos tiempos eran de no declarar muerto a nada: ¡¡¡ni a Walt Disney!!!

Y cuando nos vendieron helados en copitas cuya tapa se convertía en base y nos dijeron: 'Cómase el helado y después tire la copita', nosotros dijimos que sí, pero, ¡¡¡minga que la íbamos a tirar!!! Las pusimos a vivir en el estante de los vasos y de las copas. Las latas de arvejas y de duraznos se volvieron macetas y hasta teléfonos. Las primeras botellas de plástico se transformaron en adornos de dudosa belleza. Las hueveras se convirtieron en depósitos de acuarelas, las tapas de botellones en ceniceros, las primeras latas de cerveza en portalápices y los corchos esperaron encontrarse con una botella.

Y me muerdo para no hacer un paralelo entre los valores que se desechan y los que preservábamos. ¡¡¡Ah!!! ¡¡¡No lo voy a hacer!!! Me muero por decir que hoy no sólo los electrodomésticos son desechables; que también el matrimonio y hasta la amistad son descartables.

Pero no cometeré la imprudencia de comparar objetos con personas. Me muerdo para no hablar de la identidad que se va perdiendo, de la memoria colectiva que se va tirando, del pasado efímero. No lo voy a hacer. No voy a mezclar los temas, no voy a decir que a lo perenne lo han vuelto caduco y a lo caduco lo hicieron perenne. No voy a decir que a los ancianos se les declara la muerte apenas empiezan a fallar en sus funciones, que los cónyuges se cambian por modelos más nuevos, que a las personas que les falta alguna función se les discrimina o que valoran más a los lindos, con brillo,pegatina en el cabello y glamour.

Esto sólo es una crónica que habla de pañales y de celulares. De lo contrario, si mezcláramos las cosas, tendría que plantearme seriamente entregar a la 'bruja' como parte de pago de una señora con menos kilómetros y alguna función nueva. Pero yo soy lento para transitar este mundo de la reposición y corro el riesgo de que la 'bruja' me gane de mano y sea yo el entregado.

O pasado venres entregamos os PREMIOS DE MEDO 2010

2011-01-16T21:21:00.000-08:00

O pasado venres na biblioteca de Secundaria realizamos a entrega de Premios de Medo 2010 na súa terceira convocatoria e nas modalidades de Lingua Castelá, Inglesa e Galega. Aínda que houbo categorías nas que o xurado estimou que deberían quedar deserto, os resultados foron altos en canto a participación e bastantes aceptables no relativo a calidade. Se en Lingua castelá a participación foi maior nos curoso de 3º tamén houbo premiados de 1º da ESO, sendo estes os que acapararon máis premiso en lingua galega.

Os premiados en Lingua Castelá foron:

Yaiza García Ventoso (1º ESO A) 1º premio na súa categoría.
Lidia Moreira Justo (1ºESO A) 2º premio na súa categoría.

Eduardo Gallego Calvar (3ºESO A) 2º premio na súa categoría
Alba Amoedo Arias (3º ESO A) 1º premio na súa categoría

Concurso de micro-relatos “De Medo”
Premios del Departamento de lengua castellana y literatura
Curso 2010-11

Primer ciclo ESO:

 Primer premio: García Ventoso, Yaiza.

“Estaba muy asustada. Nadie se encontraba en aquel momento en los baños de las chicas de mi colegio, el San Narciso. Yo daba fuertes golpes en la puerta, pero nadie venía a socorrerme. Se apagaron las luces, y la puerta estaba cerrada. Empezó a salir agua por los grifos, y no era capaz de cerrarlos. Me empecé a poner muy nerviosa, y no sabía qué hacer. Las ventanas empezaron a abrirse y cerrarse sin parar. Decidí esperar, para ver si alguien me venía a ayudar, pero por desgracia no fue así. Me quedé allí, y sigo estando allí. Ya podéis averiguar por qué ¿no? Mi alma y mis pensamientos siguen y siempre seguirán en ese colegio San Narciso.”

 Segundo premio: Moreira Justo, Lidia.

“Era una noche oscura y fría. Mi amiga y yo estábamos las dos solas en mi casa viendo la película cuando, de repente, se escuchó un fuerte golpe dentro de las habitaciones.
Las dos teníamos mucho miedo porque no sabíamos qué era lo que estaba sucediendo. Decidimos, al cabo de un tiempo, mirar en las habitaciones, y cuando entramos en la última, entre la oscuridad, vimos algo que se movía…Mi amiga, asustada, pegó un grito, yo encendí la luz, y finalmente nos dimos cuenta de que era la sombra de mi hermano, que no se había ido a la cama; solo se levantó para coger el muñeco que se le había caído.”

Segundo ciclo ESO:

 Primer premio: Amoedo Arias, Alba.

“Una mano suave acarició sus mejillas. Sus dedos eran largos, delgados y estaban exageradamente fríos.
Cris se volvió asustada. Entre la oscuridad pudo apreciar unos ojos penetrantes y una cara de extrema palidez. No reconocía aquel rostro.
¿Eres Noel? –preguntó con una voz tímida y temblorosa, tras coger una gran bocanada de aire.
La joven nunca llegó a obtener respuesta alguna.”

 Segundo premio: Gallego Calvar, Eduardo.

“Cuando se despertó, en mitad del campo de batalla, todo recubierto de sangre, sintió un dolor punzante que provenía de su rodilla derecha y a la vez del codo izquierdo.
Mientras veía a dos personas con camilla que iban junto a él recordó con pena el proyectil que le había caído. Suspiró. Habían ganado, pero él había perdido….”

En Lingua Galega resultaron seleccionados e premiados os textos de:

María Noya Hoyos ( 1º ESO A) 3º premio
Andrea Villegas Ferradás (1ºESO B)3º premio
Sofía Pumar Justo ( 1º ESO B) 3º premio
Ana Pérez Davila (2º ESO B) 3º premio

Adrián Pazos Santomé (2º ESO B) 2º premio
María Torres Freire (2ºESO B)2º premio
Lidia Moreira Justo (1º ESO A) 2º premio

María Élida Portabales Tomé (2ºESO B) 1º premio

En Lingua Inglesa:

Daniel López Pérez (4º ESO A) 1º premio

Xa queda pouco para saber quen gañou DE MEDO 2010!

2010-12-14T20:02:00.001-08:00

Quedan poucos días para saber quen gañou o Concurso DE MEDO 2010 que organizmos desde a Biblioteca de Secundaria do San Narciso. O xurado está corrixindo textos e lendo xa os últimos relatos entregados, un proceso lento e cheo de sorpresas que producen calofríos arrepiantes. Ante a nos a mente pasan pactos diabólicos co Señor do mal, personaxes estraños que regresan da morte, defuntos que non poden descansar até cumprir con algo que non fixeron en vida, criminais que voltan ao lugar onde cometeron o seu crime, como non, aparecen vampiros que conseguen a inmortalidade grazas ao sangue que zugan aos vivos, seres indefinidos que arrastran consigo o mal, estatuas ou bonecos que cobran vida ( ver a ilustración que acompaña esta entrada dun relato de Mª Élida de 2º ESO B), desdobramentos da personalidade, matamorfoses estrañas como as de Kafka, enfermidades espantosas, lugares encantados e enmeigados, agoiros e premonicións, pesadelos e soños que semellan ser realidade e personificacións varias da temida morte moura. revivimos pasaxes de Edgar Allan Poe ou da nosa tradición oral, todo para volver a pasar por esta experiencia colectiva que demos en denominar DE MEDO.

No día contra a Violencia de Xénero

2010-11-24T21:31:00.000-08:00

2010-11-22T09:59:00.005-08:00

Imaxe tomada da obra do grafiteiro Banksy

Banksy "naceu en 1974 e criouse en Bristol, Inglaterra. Fillo dun técnico de fotocopiadoras, empezou de carniceiro pero empezou a grafitear durante o boom que tivo esta actividade na súa cidade a final dos anos 80s"[1].
As súas creacións teñen aparecido en cidades de todo o mundo, tendo iniciado a súa carreira no ambiente cultural que se creou no metro de Bristol e no que colaboraron tamén artistas e músicos.
Banksy non vende fotos das súas creacións nas rúas. Sábese de casas de subasta que tentaron vender as súas creacións no mesmo sitio onde foron feitas, sen importarlle como o gañador da puxa retiraría logo a obra adquirida.
A obra "'The Flower Chucker" foi incluída na longametraxe The Age of Stupid como mostra representativa de todo a arte moderna almacenada para despois do final do mundo tal e como o coñecemos.
Exit Through The Gift Shop, a súa primeira película, debutou no Festival de Sundance de 2010, e foi estreada no Reino Unido o 5 de marzo.

Ligazóns Externas

http://www.banksy.co.uk/
http://www.artofthestate.co.uk/Banksy/banksy.htm

CONCURSO DE MICRORELATOS DE MEDO

2010-11-18T22:30:00.000-08:00

Como todos sos anos por estas datas, no mes denominado de Defuntos, convocamos este concuros entre os nosos alumnos/as para que abarn as cancelas da imaxinación e que nos mergullen na intriga e en tensas situacións de pánico.

As directrices para concursar son as que seguen:
Os relatos que xirarán ao redor do tema do medo, misterio, suspense… poderán estar en calquera lingua das usadas no centro (galego, castelán, inglés, francés…) e non terán máis de 25 liñas.

Estableceranse tres niveis: un para 1º e 2º da ESO, outro para 3º e 4º da ESO e outro máis para os Bacharelatos.

Valorarase especialmente a organización do texto, a corrección ortográfica e a imaxinación.

Os premios serán evidentemente DE MEDO.

As novas tecnoloxías e os libros

2010-11-07T03:37:00.000-08:00

Dous vídeos para reflexionr sobre as novas tecnoloxías e os libros.

Por unha banda, un gran invento:

Pola outra, podes clicar no libro TOTAL

CENTENARIO DE MIGUEL HERNÁNDEZ

2010-10-28T12:07:00.000-07:00

Este venres na Biblioteca de Secundaria do San Narciso imos celebrar o CENTENARIO DE MIGUEL HERNÁNDEZ, un magnífico poeta nacido en Orihuela no 30 de outubro de 1910. Imos lembrar a terrible biografía marcada pola guerra e a represión, deténdonos en cada un dos fitos sinalados da súa obra para o que escolleremos recitados e pequenas montaxes audiovisuais realizadas a partir dos seus versos. Precisamente aquí deixamos algunhas das máis significativas interpretacións dos seus poemas.

Este primeiro é un documental baseado nunha entrevista coa muller de Miguel Hernández.

Llegó con tres heridas
la del amor,
la de muerte,
la de la vida.

Unha Biografía:

Un recitado da Elejía a Ramón Sijé diante da Casa Museo de Miguel Hernández, por parte do trobador Francisco Javier que estivo no San Narciso en varias ocasións tamén recitando:

Andaluces de Jaén, cantado por Paco Ibánez:

Para la libertad, versión de J. M. Serrat:

Vientos del pueblo, versión de Ana Belén e Victor Manuel con Música de Victor Jara con Letra de Miguel Hernández:

Pra rematar a tristes "Nanas de la cebolla", dedicadas ao seu fillo nun contexto de guerra e represión.

No 90 aniversario da REVISTA NÓS

2010-10-28T12:03:00.000-07:00

Unha das creacións colectivas máis notables do primeiro terzo do século XX por parte da intelectualidade de Galicia foi a REVISTA NÓS que cumpre o sue 90 aniversario e que foi quen de colocar á Galicia no mundo seguindo o impulso de homes como Vicente Risco,Castelao,Cabanillas, Cuevillas ou Otero Pedrayo.

CARTA no Día DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES

2010-10-23T02:08:00.000-07:00

Queridos amigos e amantes da lectura:

O día 22 de outubro pillounos aquí, na Biblioteca de Secundaria do Colexio, en plena campaña "OUTONO DA DIFERENZA" unha campaña coa que pretendemos abrir o curso situar aos noos usuarios/as habituais e os futuros no contexto dun curso no que imos traballar no noso centro ao redor do "respecto" e sabendo que a clave do respecto está no coñecemento e a tolerancia da diversidade escollemos ese lema relacionado coa estación na que estamos , na que comezamos o curso e na que se aprecian sensiblemente o diverso do noso mundo mesmo a través da paisaxe. por iso as árbores que están en pleno proceso da caída das follas serán un elemneto que dinamizará a decoración da Biblioteca e seguindo a trama do conto da "Árbore das follas Din A-4" imos colgar das nosas árbores da biblioteca follas cheas de letras.

Por outro lado, neste Día das Bibliotecas Escolares nunha curiosa coincidencia o lema escollido pola IASL (Asociación Internacional de Bibliotecas Escolares) promotora do evento está intimamente relacionado coa campaña que nós estamos neste mes de outubro desenvolvendo. Deixamos aquí este enlace de SOL (Servicio de Orientación de Lectura)para que os que queiran interesarse máis nas propostas que dende a súa páxina nos fan.

Se máis nada que comunicaros polo de agora e desexando teñades moi boas e enriquecedoras lecturas, despedímonos de vós ata a semana que vén que agarda xa con novas propostas para dinamizar e animar o uso da túa e nosa biblioteca.

VARGAS LLOSA PREMIO NOBEL DE LITERATURA 2010

2010-10-07T21:58:00.001-07:00

O autor latinoamericano de "La fiesta del Chivo" ou "La ciudad y los perros" foi galardoado co Premio Nobel de Literatura pola súa contribución na descrición crítica e aguda,retrato literario da política e a corrupción, da sociedade da América Latina do seu tempo. Un magnífico e prolixo narrador que está a punto de editar unha nova novela en español.

Por que ler?

2010-10-04T21:41:00.001-07:00

Un pequeno vídeo dos que circulan pola rede con certas reflexións curiosas sobre a lectura:

OS PRIMEIROS ESCOLARES

2010-09-23T08:36:00.000-07:00

Os primeiros escolares documentados.

Comeza o curso e como adoita suceder, falarase do pouco nivel dos novos alumn@s e de cómo o ensino se vai deteriorando co paso das xeracións. Non obstante, este punto de vista tamén o tiñan os sumerios fai tres mil setecentos anos. Nalgúns dos primeiros textos sobre educación que se coñecen, escritos nas taboíñas de arxila con caracteres cuneiformes, xa se queixaban deste problema tan “actual”. Nunha delas, un pai di ao seu fillo: “ Cres que chegarás ao éxito, ti que vagas polas prazas? Pensa nas xeracións de antano, meu fillo, toma nota delas. Sede verdade non fuches a ningures, por que ficas aquí sen facer nada? Anda, vai á escola, preséntate ao pai da escola, recita a túa lección; abre a túa mochila, grava a túa taboíña e deixa que o teu irmán maior caligrafie a túa taboíña nova. Cando remates a túa tarefa e lla ensines ao teu vixilante, volve acá sen retrasarte pola rúa. Entendiches ben o que che dixen?
Mesmo miltrescentos anos antes de escribir o texto anterior, xa se utilizaban en Uruk (táboas pictográficas coa finalidade de que os alumnos estudaran. Algúns séculos despois, ao redor do 2500 antes da nosa era, xa había escolas con “libros de texto” na cidade de sumeria de Shuruppak, e da segunda metade do segundo milenio proceden os primeiros exercicios realizados por alumnos que chegaron aos nosos días. Grazas a que os antigos mestres sumerios eran dados a describir minuciosamente nas súas taboíñas a vida escolar da súa época, podemos coñecer textos. Como o reproducido aquí, que nos lembran que en miles de anos nin a ensinanza, nin os alumn@s cambiaron tanto como podería pensarse.

(tradución ao galego dun curioso artigo de Juan Torrecillas) Podes SABER MÁIS neste ENLACE

LENDO VIVIRÁS A DIFERENZA ( curso 2010-11)

2010-09-23T07:58:00.000-07:00

Este ano sabedes que o lema do centro é o do respecto. No día a día atopámonos de fronte coa diversidade que nos fai humanos, precisamente na existencia e o respecto á diferenza atopamos a chave para convivir. Lendo tamén vivirás a diferenza e aprenderás a respectala, porque os libros son o reflexo do noso vivir entre os nosos medos e as nosas paixóns, unha vida chea de accións e reaccións do ser coa Natureza (tan necesitada do noso respecto nos tempos que vivimos), das persoas cos estados (que se amosan frecuentemente tan soberbios e altivos) dos uns cós outros (ás veces tan distantes como diversos) e finalmente do eu cun mesmo (a máis difícil lección por superar).
Nesa eterna carreira por comprender rostros da vida e das súas diferenzas, a lectura está aí para seducirnos co seu rico abano de apariencias e posibilidades, para enchernos de opcións e ofertas que cubran as máis variadas necesidades. Os libros de todo teñen e a todo problema saben responder, os libros confortan ao desvalido e debilitan ao forte grazas a palabras insospeitadas ou ineludibles. As páxinas dese libro que precisas están esperando para agarimar a túa querencia. Un libro en definitiva remítenos directamente á reflexión a sopesar ideas e crenzas, pareceres e intencións, para tras da lectura ser máis sabios e estar máis cheos de humanidade. Ler ensinanos a respectar a diversidade do ser humano.

UN PECHE DE CURSO LEMBRANDO O USO DA BIBLIOTECA

2010-06-20T14:23:00.000-07:00

Imos pasar con todos os cursos pola biblioteca para comprobar se saben facer as consultas e buscar diversos títulos na mesma, e tamén para dar a coñecer a última exposición do curso CAMIÑAR COS LIBROS TAMÉN NO VERÁN que agrupa unha serie de libros sobre o fenómeno xacobeo e outra serie de títulos que son recomendación de lecturas para o tempo do estío, sempre tempo propicio para disfrutar cos libros.

MORREU O PREMIO NOBEL SARAMAGO

2010-06-20T14:07:00.000-07:00

O premio Noble, Xosé Saramago, portugués universal e autor de obras tan redondas como o "Ensaio sobre a cegueira" morreu o pasado venres á idede de 87 anos. Morreu en lanzarote onde residía coa súa muller Pilar del Río unha xornalista española "culpable" en boa medida de manter activo nestes últimos anos ao escritor, como confesou o mesmo Saramago recentemente. Un autor que atopou o seu estilo e unha gran difusión da súa obra cando xa contaba con máis de 60 anos. As súas primeiras obras ligadas ao mundo portugués coñeceron menor divulgación, pero resultan claves para coñecer a evolución da literatura lusa do século XX. Saramago soubo cando comezaba esta segunda gran etapa da súa carreira como narrador, citaba a páxina 23 do seu libro Levantado do chao. ata ese momento o autor fora poeta e xornalista, pero será esta obra a que lle abra as portas á narrativa o xénero onde medrará axiña a súa obra e o seu recoñecemento.

EXPOSICIÓN: CAMIÑA COS LIBROS TAmÉN NO VERÁN

2010-06-16T06:53:00.000-07:00

Este é o título da Exposición coa que imos rematar o curso. Esta Exposición ten dous fíos condutores: facer unha pequena mostra bibliográfica sobre o Camiño a Compostela e invitar a ler no verán ofrecendo unha listaxe de obras e autores ( novidades, clásicos e curiosidades...) para satisfacer os gustos máis diversos neste verán de lecturas.

UN VÍDEO PARA LER

2010-05-30T14:52:00.000-07:00

ENCONTROS CO AUTOR: XOSÉ MONTEAGUDO

2010-05-19T06:46:00.000-07:00

Hoxe estivo na Biblioteca de Secundaria para compartir cos alumn@s de 4ºda ESO e 1º de Bacharelato a lectura da súa obra UN TIPO LISTO.
En primeiro lugar, lemos unha pequena biografía de Xosé Monteagudo, para logo ser Adolfo Caamaño, profesor, escritor e migo persoal do autor quen destacase que Xosé pasou polas aulas do San Narciso nos anos 70 e esta referencia retomouna el mesmo ao dicir del que era un alumno máis ben tímido e calado e que foi na adolescencia onde tomou contacto coa literatura e foi tamén tomándolle gusto a iso de escribir. Mais sería un premio, anos despois, no 2003, con ocasión da edición da súa primeira novela, nada máis e nada menos que o Premio Blanco Amor, un dos máis prestixiosos de Galicia quen o daría a coñecer ao gran público da Literatura en Galego. Posteriormente o premio García Barros do ano 2009 coa súa terceira novela o que o consagra entre os autores contemporáneos das nosas Letras.
logo dunha breve introdución sobre os motivos que o levaron a creación da novela Un tipo listo o propio autor deu paso a un diálogo cos seus lectores. ´Foron saíndo así temas como quen viña sendo o "tipo listo" na novela, e como aínda que aparece na páxina 207 a seguinte afirmación: " máis de dous mil millóns é unha cifra o suficientemente importante como para que calquera o cualifique hoxe coma un tipo listo". Pero o certo é que os lectores sabemos que este calificativo ben se pode aplicar a outro personaxe, ben pode ser un calificativo cargado de ironía, como indicou o seu creador. Saíron tamén nas cuestións o sentido irónico dos títulos e partes nas que está divida a novela e que fan aparentemente referencia a termos de economía como: investimento, plusvalía ou auditoría interna que ´se deben aplicar as propias historias vividas polos personaxes.

Dos valores que transmite a obra falouse do diñeiro que transforma e provoca verdadeiros imprevistos e como hai momentos da nosa historia recente como o franquismo nos que a corruptela e o desfalco estaban incrustados na sociedade e na "realidade do Sistema". Reflexionamos sobre personaxes como Don Caetano, un home do réxime que "educa" a Manolo Cortizo como o seu verdadeiro "afillado", traxectoria que imos descubrindo por boca do fillo deste a memdida que a retrospección, recurso reiterado, vai levando ao lector cara as raíces do proceder modélico do seu pai recentemente finado.

O Encontro con Xosé Monteagudo, como non podía ser doutro modo, rematou coa sinatura de exemplares da obra editada por Galaxia e permitiu un último achegamento ao escritor antes de despedirnos ata outra ocasión lembrando que un ex-alumno do San Narciso, dalgunha forma sempre ten unha razón pola que volver ás aulas polas que pasou, porque segue sendo algo de seu, ou mesmo para saudar aos seus vellos profesores e lembrar con certa nostalxia os tempos idos da impetuosa adolescencia.

EXPOSICIÓN LETRAS GALEGAS 2010: UXÍO NOVONEYRA

2010-05-10T13:51:00.000-07:00

Para podela ver no voso ordenador debido ao peso dalgúns materiais, aconséllase descargalos directamente, clicando enriba de cada material, premendo enriba do botón dereito e dándolle a "Gardar como". A Exposición podedes vela aquí

Tamén podes usar estoutro enlace da Biblioteca virtual galega para consultar algunhas das máis importantes obras de Uxío colgadas na rede.

No mes da Letras: Encontro co autor

2010-05-06T13:04:00.000-07:00

A mediados deste mes atoparemosnos con Xosé Monteagudo, nunha sesión especíafica tras da lectura do seu libro UN TIPO LISTO, editado por Galaxia. Unha novela que mereceu o ano 2009 o Premio García Barros. Estará pois na biblioteca asinando exemplares e compartindo a experiencia da lectura cos alumn@s de 4ª da eso e Bacharelato.

COMEZA A ENTREGA DE CARNÉS DA BIBLIOTECA

2010-04-22T02:32:00.000-07:00

A partir do día 23, Día do Libro, comezamos a entrega de carnés da Biblioteca de Secundaria para usar no Servizo de Préstamo Inormatizado que estamos impulsando no presente curso. Informatizar os fondos dos que dispoñemos e comezar a facer o préstamo seguindo as pautas de calquera Biblioteca actualizada e normalizada, que se incorpora ao conxunto de Bibliotecas escolares do século XXI.

O martes 13 con ILUSIÓN e MAXIA

2010-04-14T13:02:00.000-07:00

O mago Noel xa nos ten acostumados a este tipo de xogos coas datas de sortilexio. Sexan en martes ou en venres, todos os 13 presenta na Biblioteca de Secundaria un novo espectáculo de maxia adaptado ao tempo de recreo. Nesta ocasión houbo tamén unha benvida á reincorporación de Adolfo, o profe de galego, que despois dun tempo de baixa volve ás aulas. Aquí quedan varias fotos do acto co Mago Noel en plena acción:

UN INVENTO REVOLUCIONARIO

2010-04-11T01:47:00.001-07:00

Podedes saber de que se trata este gran invento no seguinte vídeo:

Florecen os NARCISOS e COMEZA ABRIL

2010-03-26T10:57:00.000-07:00

No mes de marzo, que está a piques de rematar, a Biblioteca vaise preparando para recibir a primavera dos libros. Van agromando as flores e nacen de novo os narcisos namentres @s alumn@s absort@s nas lecturas e colgad@s das consultas na rede semellan non decatarse.O ritmo do latexo continuo dos seus corazóns acelérase. Abril está as portas. Abril traerá consigo varias novidades á Biblioteca:
Obradoiro de Creación literaria . Traballaremos como vén sendo habitual coas Cartas de Amor e, como novidade, participaremos na campaña da Concelleria de Cultura do Concello de Marín xunto con outros centros da localidade para desenvolver unha experiencia express de libro viaxeiro. A Secundaria correspondeunos confeccionar "a nosa historia de Don Quixote da Mancha".
Finalmente quixeramos anunciar que estamos rematando cunha parte da informatización da biblioteca e que poremos en marcha en breve os carnets da nosa biblioteca.

Poesía necesaria

2010-03-24T23:11:00.000-07:00

Unha reflexión sobre a poesía e sobre a poesía cantada neste caso dun poeta en castelán Gabriel Celayana voz do coñecido cantautor Paco Ibáñez:

Día Internacional da Auga e da Poesía

2010-03-23T23:14:00.000-07:00

O día 22 de marzo, un día despois da entrada oficial da primavera celébrase no mundo esta data que une dous elementos esenciais para a vida: a auga e a poesía. Que sería deste mundo de homes e mulleres, sen sentimentos e sen elementos tan necesarios.

Amor de auga lixeira, muiñeira... deixou dito Cunqueiro quen tamén escribiu este diálogo fermoso e evocador en

Herba aquí ou acolá

:

-Dáme auga, ña amiga
e ficarei aquí.

-Ácolá hai un pozo
que reverque, meu habib!

- A auga que eu quero
está sorrindo a ti!

_Este pozo ten dono
percura outro, meu habib!

Unha curtametraxe para pararse a pensar

2010-03-16T14:34:00.000-07:00

Curtametraxe dun director grego e subtitulada que seguro che fará pensar:

Unha entrevista interesante para a reflexión

2010-03-16T12:25:00.000-07:00

Unha entrevista co poeta catalán que recibiu Premio Nacional de Poesía Joan Margarit

Biblioarte: unha mini exposición de arte e textos

2010-03-08T11:18:00.000-08:00

Estreamos unha serie de mini exposicións nas que fundimos arte e literatura co tema da muller da man da extraordinaria pintora Tamara de Lempika e dos textos de Concepción Arenal entre outras mulleres destacables.

8 marzo día da muller

2010-03-07T07:08:00.001-08:00

Nacín muller, este foi o meu destino, pero no meu contrato de nacemento non vén escrito que me vistan de rosa nada máis nacer ou que me furen as orellas para levar pendentes, que deba xogar necesariamente ás bonecas cando sexa unha nena e que teña que ver como o meu irmán sen querelo e sen certeza no seu resultado, faga unha carreira universitaria e pola contra eu deba convencer aos meus pais de que podo rematala e con éxito. Tampouco aparece por ningures que eu teña que poñer a mesa sempre, ou facer as camas nas que dormen outros na miña casa, ou que sexa a min a quen, por ser muller, me toca de por vida facer a compra e a comida ou fregar a louza. Non considero parte substancial das miñas ensinanzas que eu teña que aprender a tecer e a coser, aínda que son destrezas que non están mal como habilidades útiles para calquera persoa. Por ningures está que deba pasar o ferro e tender a roupa eu, namentres o meu pai ou o meu home, se é que algún quixer casar, len o xornal ou miran a televisión.
Non debo ser tampouco amante submisa e calada, debo negarme a calquera tipo de relación que implique violencia ou discriminación. Non serei nunca un obxecto posuído ou prostituído. Por iso será que me sinto pola miña condición de muller fondamente pacifista, tolerante e non violenta.
Non, non atopo tampouco ningunha cláusula pola que me vexa obrigada a asumir en solitario o feito de coidar dos meus futuros fillos ou fillas, se é que desexara compartir vida con alguén e ter descendencia, nin que me negue a posibilidade de procurar a miña independencia e buscar un traballo digno. As dúas posibilidades que esta vida me ofrece, son factibles e lexítimas, mesmo se as quero experimentar a un tempo. Por outra parte, non vexo ningunha conexión especial do meu sexo co feito de cobrar un salario distinto e máis baixo ao dun home que faga o mesmo traballo ca min; e está descartada, por completo, a letra pequena na que diga que ningún empresario vai escoller antes a un varón, polo feito de selo, que a min por ser muller. Nin sequera está contemplado que eu renuncie, se ese é o meu desexo, a calquera tipo de traballo: mineira, camioneira ou mecánica, eses que habitualmente ninguén asocia coa miña condición feminina porque só aparece escrito en libros e dicionarios en masculino.
Mais si que hai algo establecido á hora de nacer, unha consigna deste contrato que asina todo ser humano no seu nacemento: a de loitar porque os homes e as mulleres teñan as mesmas oportunidades, e a de defender a igualdade entre xéneros para que sexa lei, costume e norma e algo máis que boas palabras no papel, facela realidade nunha sociedade mellor e máis xusta. É por todo iso polo que hoxe, 8 de marzo, celebramos o Día Internacional da Muller en todo o mundo.

Visitando a Exposición GALICIA SÁHARA

2010-02-16T00:19:00.000-08:00

Pasaron pola exposición varios cursos da ESO que están traballando sobre o tema. O primeiro é realizar unha visita guiada á Exposición, ver os vídeos indicados máis abaixo na entrada anterior da Biblioteca dedicada á Exposición e logo crear un traballo no que partindo das fotos ( un par de fotos seleccionadas por cada alumn@) se realiza unha reflexión sobre a situación na que viven os saharahuis a día de hoxe, e intentando coñecer o pasado e o presente deste conflito sen resolver.

Celebramos o Día da Paz e da Non Violencia

2010-01-30T00:45:00.000-08:00

Onte na Biblioteca celebramos o día da Paz cunha iniciativa que presenta dúas caras, como as antigas estatuas do deus latino Ianuarius. Por unha banda narraproxección dun conto traducido ao galego do autor Umberto Eco ilustrado con debuxos de Eugenio Carmi, e por outra a presentación da Exposición de Reporteiros solidarios sobre o Sahara que estará aberta dúas semanas no nosos centro. En concreto se trata da plasmación fotográfica dun par de experiencias de recepción de nenos saharahuis`por parte de familias galegas , de aí o título " Galicia- Sahara". Lembramos que o noso centro leva anos colaborando en diversas campañas relacionadas co Sahara e que esrta actividade ten tamén neste contexto unha importante dimensión solidaria ademais de didáctica.
Ésta é a montaxe do fotógrafo solidario de AGARESO Pelu Vidal:

Outra montaxe máis documental sería esta:

Aquí podes ver e escoitar unha historia do Sahara narrada polos propios saharahuis:

Un grito conxunto

2010-01-28T11:04:00.000-08:00

Musica emotiva para tempos de Paz

2010-01-27T11:20:00.000-08:00

Á hora de falar de temas versionados na historia da música, podemos atopar unhas raras excepcións nas que a adaptación chega a facerse máis popular e coñecida que o tema orixinal, e esta canción que vos traio agora exemplifica como poucas a devandita situación. Trátase da desgarradora Hurt, a cal foi orixinalmente incluída no disco The Downward Spiral de Nine Inch Nails, excelente disco publicado no ano 1994.

Oito anos despois, o defunto Johnny Cash a revisitaría na súa American IV: The Man Comes Around, dándolle un novo toque aínda máis emotivo e descorazonador que consegue poñer os pelos de punta cada vez que a escuitas, e máis aínda si o fás vendo o videoclip dirixido por Mark Romanek. Este sería o último gran hit do soado cantante country.

Tras velo, Trent Reznor, cantante de Nine Inch Nails, declarou que esta canción deixou de ser súa, pasando a pertencer a Cash. O verdadeiramente curioso é que hai xente que pensa que realmente é así, e que foi Reznor quen versionóu a Cash, e non ó revés. ´

DISFRUTADEA

Símbolo da Paz

2010-01-27T10:39:00.000-08:00

A pomba branca e o ramo de oliveira no bico representaron, tras as dúas guerras mundiais, o símbolo da paz en todo o mundo. Pero, a partir dos anos cincuenta, especialmente na década dos sesenta, un círculo enigmático e indecifrável, con catro liñas no interior, con forma de pegada de ave, gañou a batalla de popularidade.
En realidade, o emblema naceu co propósito: esixir o desarme nuclear. Foi o artista británico Gerald Holtom, un ex-alumno do Royal College of Arts, quen en 1958 o diseñou, destinada a identificar o movemento CND (Campaña de Desarmamento Nuclear), unha resposta á ameaza continua representada durante a Guerra Fría. O grupo encabezou unha marcha histórica que tivo lugar este ano en relación ao centro de investigación nuclear en Aldermaston. A manifestación, que mostrou cincocentas pancartas co famoso logotipo, foi relativamente exitosa: O evento reuniu a 5.000 persoas (incluíndo o filósofo Bertrand Russell, Michael Foot e Collins John).
Holtom procurou recoller sobre o icono as siglas da organización (DND) e usou as iniciais N '(nuclear) e D (desarme), representada na linguaxe das bandeiras establecidas polos militares. El dixo que a idea era personalizar a desesperanza da guerra. Para facer isto, el imaxinou unha figura cos brazos estendidos e xunto ao corpo coas mans estendidas para diante, como se esta figura estivera enfrentada a un pelotón de fusilamento: "Debuxeime a min mesmo representando a desesperación de individual, coas palmas das mans estendidas para fóra como un labrego de Goya frente dun pelotón de fusilamento ", explicou o propio artista, algúns anos despois.

O símbolo cruzou o charco, aínda que hai varias versións achega de quen o introduciu en Estados Unidos. Para uns, o artífice do seu popularización en América foi o activista Albert Bigelow, que o pintou sobre a súa pequena embarcación durante unha protesta tamén antinuclear. Para outros o pioneiro foi outro axitador, Bayard Rustin, amigo de Martin Luther Kuing, quen o introduciu nas marchas a favor dos dereitos civís dos negros. E hai quen di que o verdadeiro precursor foi Phillip Altbach, da Universidade de Chicago, que decidiu importalo tras coñecer a un grupo de estudantes en Reino Unido, onde xa se empezou a difundir en forma de chapa. En poucos anos, foi reproducido e vendido por milleiros en todos os campus universitarios.

Co tempo, o emblema antinuclear foi adoptado nos 60 polos movementos pacifistas e pola contracultura do momento. En calquera caso, o seu popularización definitiva en EEUU e no resto do mundo viviuse durante as protesta contra a guerra de Vietnam. Alí foi algo máis que o símbolo da paz: converteuse no de toda unha xeración que gritaba Peace now! (¡A paz agora!).

Os hippies estendérono e o estamparon nas suas furgonetas, e dende entón apareceu en todo tipo de manifestacións antibelicistas, como na Primavera de Praga (1968), pouco antes de que os tanques soviéticos tomasen a cidade. Tamén o vimos no Muro de Berlín antes da súa caída; na Revolución dos Caraveis; en Sarajevo e en Belgrado ou nas tumbas das víctimas dos dictadores gregos e arxentinos. Con todo, o símbolo tamén foi perseguido e apartado do sistema. Foi prohibido en Sudáfrica, durante o apartheid, e tamén se lle relacionou con asociacións satánicas. Durante algún tempo, en América foi identificado como símbolo comunista. En calquera caso, como asegura o CND, o deseño nunca foi pirateado: Ninguén terá que pagar por el e nin pedir permiso polo seu uso. "É un símbolo de liberdade e é libre para todos".

A paz dun exiliado centenario, Luis Seoane 1910-2010

2010-01-25T12:32:00.000-08:00

Seis ou sete séculos despois.
Denantes ou despois. ¡que máis ten!...
Puido ter sido mil trescentos trinta e seis
Ou mil catrocentos trinta e seis
Tocaban a morto e non o sabían os culpables.
Tódalas campás da cidade tocan a morto dendentón
Foi mil novecentos trinta e seis.
Ogallá endexamais poida ser.
Eran soio ceibes a mar e os paxaros.

A filla do zapateiro, ou do ferreiro, ou do xastre,
era levada en camisa polas rúas,
Marcadas a fogo tres letras na fronte,
a cabeza enfeitada, escarnecida,
despoxada dos longos rizos loiros.
Berrábanlle as letras da fronte.
Eran soio ceibes a mar e os paxaros.

Deixaron cair asasinados sobor das gavias
Os homes que soñaron un mundo difrente.
Á beira dos cadavres vivían abraiadas
as lagartixas verdes,
os insectos, as plantas, a terra e a auga.
A eles somente non lles tiñan permitido vivir máis.
Soio eran ceibes a mar e os paxaros.

Luís Seoane ( do poema “ a derradeira imaxe” do libro Na brétema Sant-Iago 1956).

Luis Seoane foi escritor e artista. Fillo de emigrantes galegos nado en Buenos Aires, mais foi a escola na Coruña e a universidade en Santiago.Exercería como avogado até o 1937 para logo ser unha das vítimas da guerra civil como exiliado residindo na Arxentina de novo. Alí comezará un labor intenso como pintor chegando a expoñer en Nova Iorque, pero tamén publicando libros de poemas como Fardel do eisilado ou Na brétema Sant-Iago, ademais de crear a revista Galicia emigrante. Luís Seoane volveu a Galicia no ano 1963 fundando con Isaac Díaz Pardo o Laboratorio de Formas de Galicia. morrendo no ano 1979.

Son moitas as formas de sufrir as consecuencias da guerra. Para el o sentimento da guerra está intimamente ligado ao exilio. É por iso que Seoane editará o seu primeiro libro de poemas con este motivo no ano 1952. O seu xeito de loitar pola paz e expresar o seu amor pola terra e os homes que lle arrebataron, unha loita por estar xunto os que coma el eran vitimas vivas obrigadas a vivir lonxe de Galicia.

Aquí poderás coñecer parte da súa creación plástica

No camiño cara a paz e un mundo solidario

2010-01-22T02:50:00.000-08:00

Para a Semana da Paz imos editar un pequeno grupo de textos para reflexionar sobre a Paz en pleno século XXI, Paz que é a meta do camiño que realizamos para conseguir un mundo mellor, máis xusto e solidario. Nestes momentos non podemos esquecer, ou mirar para outro lado. Haití non vive en Paz. Como consecuencia dunha dramática historia que comezou moito antes do terremoto que devastou a illa, Haití é unha vítima histórica de sociedades esplendorosas, de espírito colonial e imperial, que agochan baixo o seu brillante poderío a escravitude de milleiros de persoas e a miseria coa que hipotecou o futuro. Agora ademais está a sufrir unha catrástofe natural que afrontarían os seus millóns de persoas de habitantes dun xeito ben diferente de non estar, como están e estarán aínda por moito tempo, sumidos na máis abafante das miserias. Esta é tamén unha "guerra" que provoca moitos mortos e á que nos debemos enfrontar coas "armas" da Paz como son a Solidariedade e a Xustiza. A Paz é moito máis que a ausencia de guerra!

De novo nas aulas

2010-01-14T22:01:00.000-08:00

Namentres seguimos con moita paciencia informatizando unha parte dos fondos da nosa biblioteca preparamos novas actividades para este trimestre. Imos realizar un Club de lectura sobre o tema da Paz cunha selección de diversos textos que serán obxecto de distintas iniciativas na derradeira semana deste mes de xaneiro. Este ano no que se celebra ademais o centenario de Miguel Hernández por unha banda, e o de Luís Seoane pola outra, queremos iniciar as nosas propostas con dous poemas destes autores:

Tristes guerras
si no es amor la empresa.
Tristes, tristes.

Tristes armas
si no son las palabras.
Tristes, tristes.

Tristes hombres
si no mueren de amores.
Tristes, tristes.

Miguel Hernández

Eiquí estamos cos nosos anos, encanecidos,
desterrados nunmundo sin intimidade nin cortesía,
cas nosas lembranzas, mais sin remordimentos.
Non te vemos fai moito, terra desa saudade,
mais sentimos en nós a presenza da túa lus
agardando que eses terribles nemigos o tempo e a conciencia
nos volten ás túas noites,
á presenza dos seres ocultos que nos agardan.
Somos homes arrincados de súpeto das herdada costumes
que non teremos mais un verdadeiro fogar
con un ar familiar, unhas cadeiras vellas e uns poucos libros...

Luís Seoane ( un anaco do poema "Desterrados")

Algunhas recomendacións de lecturas no Nadal

2009-12-22T12:12:00.000-08:00

Hai lecturas que levamos varios anos recomendando e seguiremos traballando no mes de xaneiro pola importancia do tema central que tratan. É o caso de: " O neno do pixama a raias" de John Boyne que recomendamos a aqueles alumn@s de 1º da ESO especialmente, aínda que se estades noutros cursos superiores e non tivestes aínda a oportunidade de lelo, é un libro que ten a capacidade de non deixar indiferente a calquera lector sexa cal sexa o curso que estude. Estamos vendo outros libros como alternativa para quen xa teña feito esta lectura e que sexan complemento da lectura indicada poden ler os seguintes libros: Salvate Elías de Elisabeth Brami e Bernard Jeunet ou O violín de Auswitz de Maria Angels Anglada

Os alumn@s de 2º da ESO andan a ler os Megatoxos,o segundo tomo desta serie escrita por Anxo Fariña cun notable éxito que se titula: "Os Megatoxos e a espada esmeralda", tal é a boa acollida entre os lectores máis novos que está a punto de saír o terceiro título da saga, así que antes de que chegue as librarías poñedevos a ler este libro de aventuras.

Os rapaces de 4º da ESO que están facendo a súa entrada no mundo da Épica Clásica van dar os seus primeiros pasos por un unha introdución á Homero a través do libro de Akal edicións que se titula" Agamenón y la guerra de Troya". Pero os que cursan galego están rematando aínda a lectura do título de Castelao "Cousas". Hainos que xa leron tamén "A cabeza de Medusa" de Marilar Aleixandre, polo que temos que ir orientando cara a novas lecturas como...

En Bacharelato andamos ás voltas coa narrativa de Manuel Rivas recentemente nomeado académico da Real Academia Galega do que escollemos todo un clásico " Que me queres, Amor?" que foi premio Nacional de Narrativa no ano 1995.

ENTREGA DE PREMIOS DE MEDO

2009-12-18T11:23:00.000-08:00

A causa da nevarada anunciada e que paralizou as clases do pasado día 16, decidimos facer ao fín a entrega dos premios de MICRORELATOS DE MEDO 2009 hoxe venres 18 de decembro. Os premios son os que seguen:

GALEGO

PREMIADOS no 1º Ciclo da ESO
1º Premio ao relato de Juan Rosales de 1º ESO B:

O virus NBH2
Sempre me sentín un neno desgraciado. Meus pais nunca me quixeron. Despois de rematar a miña carreira de mediciña traballei moito nun laboratorio onde descubrín o virus NBH2, que resultou de grande utilidade. Un día inxecteille o meu virus ós meus pais nos filetes que ían comer. Eu aquel día tomei peixe. Só duraron media hora. Tamén foi moi eficaz cando o utilicei co meu compañeiro, Eduardo, o moi pailán convidoume a cear na súa casa. Condimentei a súa hamburguesa co meu NBH2. Eduardo aínda era novo e aguantou dúas horas. Esta noite tiña preparado un magnífico solombo para a miña querida Dori, pero algo non marcha ben; ela está a cantaruxar como sempre fai na cociña e eu síntome morrer aquí tirado no corredor.

2º Premio ao relato de Paula González Rodríguez de 2º ESO B:

PREMIADOS no 2º Ciclo da ESO
1º Premio ao relato de María Pastoriza López de 4º ESO B:

"o único que desexo para o meu enterro é non ser enterrado vivo"
Lord Chesterfield

- Benvidos a todos! Sentádevos... xa estamos todos? Logo podemos dar comezo á reunión de hoxe. Lembramos que estamos aquí para compartir as nosas angustias, medos, problemas...hoxe tócache a ti, Adán. Queres Comezar? - dixo o moderador da xuntanza.
-Claro, teño un guión- e buscou sen procurar nos recunchos do seu subconciente a historia, a súa historia- Se falásemos de enfermidades que tememos, todos pensariamos nun cancro, alzheimer ou tal vez un ataque ao corazón... pero ninguén pensaría na catalepsia. Por que? Sinxelo, poucos a coñecen, pero esta noite vós seredes uns privilexiados- colleu aire e proseguiu_ Describireivos os síntomas para que vos familiaricedes con eles: pel morada, cheiro desagradable, pulso imperceptible... Si e o que parece: un vivo disfrazado de morto- ollou o seu público espectante e nervioso. Unha ánima en pena ínstao a continuar:
-Adán , prosiga, polo que máis queira!
-si, vou. Nalgunha tribos americanas a avoa da familia crava unha agulla no pé do morto e se o sangue é de cor violáceo é que padece catalepsia. Noutros lugares máis urbanizados os encargados de incinerar os corpos seguen arrepiándose cos berros dos supostos mortos sen poder facer nada máis que rezar un noso pai. E non vos pensedes que é broma porque pasa unhas 6 veces ao mes- sorri azorado ante as caras de desgusto do público- Os que non teñen a sorte de seren incinerados, son enterrados; que é mellor? Non entraremos en detalles de que clase de preparativos se lle dá a un morto para que pareza máis a un vivo...outro día será. Os mçais agraciados morrerán por asfixia e os que non de inanición e de dor, xa sexa polos ósos rompidos polos seus "decoradores"ou pola terrible angustia de estar encerrados a dous metros baixo terra. Se todo isto vos parece cruel...aínda non rematei- frega as mans con sarna- queda o mellor!. En certos lugares inxéctaselle ao cadaver un máxico composto que lle provoca unha momificación acelerada. Imaxinen que alegres estarían os exipcios se soubesen este pequeno truco!- ri acalorado- Esperen, esperen... antes de marchar un consello que o seu seguro de defunción inclúa un electroencefalograma, proba que descubre se padeces ou non a enfermidade. Eu, non é unha broma, padezo esta doenza e non, nunca me enterraron vivo, polo de agora.

2º Premio ao realto de Fátima Permuy de 3º ESO B:

CASTELÁN

PREMIADOS no 1º Ciclo da ESO aos realatos de:
Marián Rouco Villanueva de 1ºESO A
Carolina Suárez Blanco de 2º ESO A
Alba Amoedo Arias de 2º ESO A

PREMIADOS no 2º ciclo da ESO aos relatos de:
Daniel López Pérez de 3ºESO A
Adrián Docampo Hernández de 3ºESO A

INGLÉS

PREMIADOS no 1º Ciclo da ESO:

PREMIADOS no 2º Ciclo da ESO:

Hoxe no Día Internacional do Tango

2009-12-11T13:34:00.000-08:00

Hoxe seguimos traballando no Obradoiro de prensa escolar no recreo na Biblioteca de Secundaria coa esperanza de sacar un exemplar do obradoiro neste mesmo mes... e de fondo soaba o tango, moitos preparaban as mentes para os últimos exames do trimestre:

O próximo Xoves día 17 entrega de Premios DE MEDO

2009-12-03T21:47:00.000-08:00

Acordouse realizar finalmente para o próximo xoves día 17 de decembro a entrega de Premios do Concurso de Microrelatos realizados en Galego, Castelán, Inglés e Francés neste edición do ano 2009. Será como xa vén sendo habitual no recreo na biblioteca e contaremos coa presenza dos gañadores e do Director do Centro, ademais do xurado que son @s profesor@s encargad@s dos departamentos das linguas antes citadas. A emoción e a tensión está servida. Só temos que esperar unha semana.

CONTRA A VILOLENCIA DE XÉNERO

2009-11-25T02:29:00.000-08:00

O día escollido para loitar contra a violencia de xénero, o 25 de novembro, imos propor unha lectura sobre o tema, unha novela indicada para os rapaces e rapazas de bacharelato, pero que ben poden ser aproveitada para os cursos de 3º e 4º da ESO. Recomendamos un dos moitos libros posibles. Trátase do título A CABEZA DE MEDUSA de Marilar Aleixandre, da que colocamos a continuación as primeiras palabras do seu primeiro capítulo:

"O venres en que ía ser violada amaneceu bochornoso, a cidade pugnando por tirar os cumes dos edificios para fóra dos farrapos da néboa. Desde a fiestra do seu cuarto Sofía contemplou as casas que os separaban da beiramar envolveitas na brétema que sobe da auga co inicio da primavera, mais que ás veces apura e se adinta aentroido, atoando a circulación dos coches e das palabras. Febreiro estaba comezando."

Bota a andar CURTALECTURA.

2009-11-20T02:46:00.000-08:00

Unha das iniciativas de dinamización da Biblioteca deste curso 09/10 vai ser o Club de Lectura que realizará unha sesión semanal nun dos recreos. Será unha media hora para compartir as lecturas e comentos sobre textos breve, por iso ímolo denominar CURTALECTURA, o que non quere dicir que vaiamos a ler pouco senón relatos curtos. A intención e iniciar un camiño nun relato para que este relato e os comentarios que nazan da súa lectura nos leven a outro e este, á súa vez, a un terceiro, un cuarto, etc... Concebimos a lectura en CURTALECTURA coma un camiño aberto e sen fin onde as palabras dos participantes, alumn@s de distintos cursos comparten esta experiencia que semella unha viaxe para enriquecerse e medrar. Unha viaxe a través dos textos, das palabras e dos comentarios, mais tamén aparecerán ilustracións, debuxos, mesmo vídeos e o cine nalgún caso que axiña poremos en realación coas lecturas. Noutras ocasións faremos da lectura un xogo e as adiviñas ou a maxia seguro que seráb compañeiras alegres e marabillosas das letras e as verbas.
Comezamos pois cun par de textos de A.D. R. Castelao cuxos enlaces colocamos a continuación:

NA NOITE NA DERRADEIRA NOVENA DE DIFUNTOS
TODOS CANTOS SABÍAN ALGO DA HISTORIA DA VILA

Celebramos o venres 13 con maxia e palabras.

2009-11-13T08:56:00.000-08:00

Como xa vén sendo habitual os venres 13 celebrámolos na Biblioteca do San Narciso con textos e trucos, con sortilexios e palabras. Noel de novo, e por vez primeira neste curso, deseñou este espectáculo entre velas e un suave arrecendo de incenso como parte do decorado e sobre todo cun invitado especial, a ánima en pena do emperador romano Claudio que anda estes días do mes de defuntos por Galicia enrolado na comitiva da Compaña, que de Santa non che ten nada, na procura do Alén.
Leuse entón un texto creado para a ocasión por Héctor, o profesor de Cultura Clásica para evocar a tan marabilloso e honorable invitado, logo pronuciou Noel tamén a súa máxima a modo de sortilexio:

Un mago di o que non fai,
non fai o que di,
fai o que non di
e non di o que fai.

Claudio foi que de adiviñar que carta era a que escollera Santi, un voluntario dos que solicitou o mago entre un abundantísimo público e cara o final da sesión despois de demostrar a súa pericia coas cartas noel invitou de novo a un voluntario: o profe de Física e Química, Xaquín ao que transformou por espazo de dez minutos nun mago para realizar un truco con chisteira e todo. Rematamos a sesión sen despedirnos do espírito do emperador de Roma, esperemos que non o tomara a mal, en todo caso sempre nos queda a posibilidade de volver solicitar de Noel un dos seus conxuros máxicos para permitir que Claudio siga o seu camiño cara Fisterra e o mundo do Alén.

A MAXIA DO MEDO

2009-11-12T22:59:00.001-08:00

Un espectáculo deseñado polo noso mago,Noel Fandiño,alumno do centro e xa experimentado meigo de cerimonias, que con palabras, textos e maxia vai transformar o aterrador día do venres 13 de novembro na nosa biblioteca con sortilexios e conxuros. A Maxia do Medo é o título do seu traballo porque son conceptos intimamente ligados dende antano e porque estamos ademais en plena campaña DE MEDO(xa levamos dez días traballando nas aulas sobre a creación de textos narrativos, falando da morte e das intrigas, misterios que nos amedrentan aos mortais). A invitación está feita, que gocedes dun día como este unah xornada para camiñar coas palabras DO MEDO Á MAXIA.

MICRORELATOS DE MEDO 09

2009-11-06T23:25:00.000-08:00

DE MEDO. Comeza o mes de novembro, mes de Defuntos, mes de outono e magostos,o mes no que nos dedicamos tamén a crear intrigas a compartir os nosos medos, dende o día 3 de novembro están nas aulas os carteis que anuncian as bases deste CONCURSO DE MICRORELATOS, xa levamos tres anos con esta iniciativa e aquí estamos de novo invitándoos a sentaros diante do folio en branco e enchelo de misterio e terror.

DE MEDO é un concurso de microrelatos de alumno@s de Secundaria que se desenvolverá do 3 de novembro ao 1 de decembro no Colexio San Narciso e que se fallará no recreo do día 3 decembro.

Os relatos que xirarán ao redor do tema do medo, misterio, suspense… poderán estar en calquera lingua das usadas no centro ( galego, castelán, inglés, francés…) e non terán máis de 25 liñas.

Estableceranse tres niveis: un para 1º e 2º da ESO, outro para 3º e 4º da ESO e outro máis para os Bacharelatos.

Valorarase especialmente a organización do texto, a corrección ortográfica e a imaxinación.

Os premios serán evidentemente DE MEDO.

2009-11-04T13:23:00.000-08:00

O que fai o medo...

Contan que nunha terra en guerra, había un rei que causaba espanto. Sempre que facía prisioneiros, non os mataba, levábaos a unha sala onde había un grupo de arqueiros dun lado e unha inmensa porta de ferro do outro, sobre a que se vían gravadas figuras de caveiras cubertas de sangue. Nesta sala o rei facíalles formar un círculo e dicíalles entón... "Vostedes poden elixir entre morrer atravesados polas frechas dos meus arqueiros ou pasar por esa porta misteriosa".

Todos elixían ser mortos polos arqueiros. Ao terminar a guerra, un soldado que por moito tempo serviu ao rei dirixiuse ao soberano e díxolle...

- Señor,
- Dime soldado –contestou o rei.
- Que había detrás da horrorosa porta?
- Ve e mira ti mesmo -respondeu o rei.

O soldado entón, abriu temerosamente a porta e, a medida que o facía, raios de sol entraron e aclararon o ambiente... e, finalmente, descubriu sorprendido que a porta se abriu sobre un camiño que conducía a liberdade. O soldado, admirado, ollou ao seu rei que lle dicía...

- Eu dáballes a elección, pero preferían morrer en lugar de arriscarse a abrir esa porta.

Cantas portas deixamos de abrir polo medo de arriscarnos?

Cantas veces perdemos a liberdade e morremos por dentro, soamente por sentir medo de abrir a porta dos nosos soños?

Morreu a escritora Anisia Miranda

2009-10-24T10:12:00.000-07:00

Sorprendentemente morreu a escritoria que o ano pasado realizaba unha visita ao noso centro para compartir con moitos alumn@s de Primaria, algúns hoxe xa na Secundaria unha Xornada innesquecible xunto con Xosé Neira Vilas, o seu marido. Efectivamente os rapaces de 1º da ESO lembraban perfectamente a estancia o curso pasado da escritora e editora galega-cubana Anisia Miranda, lembramonos dela nas clases lendo un texto no seu recordo.

Un camiño longo, fértil en experiencias...

2009-10-20T21:25:00.001-07:00

Rematabamos o curso pasado desexando que o camiño fose longo, rico en experiencias e aprendizaxes, tal e como rezan os versos de Constantinos Kavafis. Deixamos aquí unha invitación a coñecer mellor a este poeta grego en cen dos seus poemas que circulan pola rede, como tamén o fan varias versións do seu famoso poema Ítaca:

¿Qué son os libros?

Un libro é unha reunión de moitas follas de papel cosidas e encadernadas xuntas, e polo común impresas. Pero, tamén son camiños que nos levan a nosa imaxinación, barcos que nos trasladan a unha época pasada ou futura ou pasada para ver e saber o que pasou ou que pasará nesa historia que nos protagonizamos,vivimos ou morremos nela. Pero tamén sirven para olvidar os problemas que tiveses antes de empezarese viaxe pola túa imaxinación e pola túa mente. Os libros son unha máqina do tempo que nos pon no papel dun explorador en busca de aventuras, un soldado na guerra ,un neno no seu pobo facendo travesuras, todo iso e máis son os libros para a persoa que os le e se imaxina a escena, o ambiente, os persoaxes,... Polo tanto, os libro só son un conxunto de follas imresas e encadernadas para as persoas que non os len e os interpretan como é debido.

CAMPAÑA: UN LIBRO, UN CAMIÑO

2009-10-19T22:06:00.000-07:00

Comezou onte unha serie de sesións na Biblioteca con este tema na que esperamos recoller unha boa morea de textos que relacionen o mundo do libro co camiño, coa viaxe, mesmo que procure textos de autores coñecidos ou anónimos que falen do camiño nas súas creacións.
Cando de pequenos escoitamos contos como o do Galo Kiriko, comezamos un camiño cada un de nós polo sendeiro da literatura que nos permite a estas alturas da secundaria afrontar o labirinto que supón a chagada e as xornadas que nos esperan sendo adolescentes...
Esta é a primeira Campaña do presente curso e espera ir anunciando e preparando con cada aula que pase pola Biblioteca algunhas das novidades que pensamos poñer en marcha este ano.

Recollemos aquí algúns textos escritos por alumn@s de distintos cursos e lidos na biblioteca nunha sesión de presentación que estamos realizando por cursos. Estes textos poñen en relación estas dúas palabras : libro e camiño.

Que é o libro?

Moitos dicides que o libro é un obxecto de pracer, pero iso non é todo: O libro en si é un camiño, empezou coa imprenta, e sedue hoxe mesmo. O libro cando o empezas a ler atrápate ao seu redor e ata que non o acabas de ler non te solta; é coma un sendeirista que vai camiñando polo mundo sen rumbo fixo. O libro en si é un camiño por andar, pero non un camiño calquera, pode ter aventuras, romances, mitoloxía, temor. A min persoalmente gústanme os de mitoloxía, pero sabedes por que? Porque elevan a realidade ata metas insospeitadas. En fin ese é o camiño que elexín eu, pero hai moitos camiños para seguir, tantos coma libros hai, e cada un ten o seu propio camiño.

José Manuel Cruz Dasilva, 1º eso A

"Un libro...un camino"
Cada uno tiene una vida, un camino. Todo libro es un camino tanto de una vida de alguien, inventado o real, o el camino de los pensamientos y opiniones del autor. Todo el mundo escribe el libro de su camino sea antes o después, todos lo escriben; sea en una agenda, en el ordenador, en folios o en las servilletas del bar de la esquina. Incluso yo estoy escribiendo el camino que he tomado en este tema al escribir esto. Ahora os toca a vosostros, ¡mostrad vuestro camino!

Gabriel González Freire, 3º eso B.

¿Qué son os libros?

Un libro é unha reunión de moitas follas de papel cosidas e encadernadas xuntas, e polo común impresas. Pero, tamén son camiños que nos levan a nosa imaxinación, barcos que nos trasladan a unha época pasada ou futura ou pasada para ver e saber o que pasou ou que pasará nesa historia que nos protagonizamos,vivimos ou morremos nela. Pero tamén sirven para olvidar os problemas que tiveses antes de empezarese viaxe pola túa imaxinación e pola túa mente. Os libros son unha máqina do tempo que nos pon no papel dun explorador en busca de aventuras, un soldado na guerra ,un neno no seu pobo facendo travesuras, todo iso e máis son os libros para a persoa que os le e se imaxina a escena, o ambiente, os persoaxes,... Polo tanto, os libro só son un conxunto de follas imresas e encadernadas para as persoas que non os len e os interpretan como é debido.

Por J. M. Villar Mouco 4º eso B.

PONTE DO PILAR

2009-10-12T13:04:00.001-07:00

Que rara
la constancia de la tarde.
El buceo del frío,
el gris ratón del cielo,
que raro.

Por un instante, Luis Muñoz. Poeta.

HERTA MÜLLER: PREMIO NOBEL DE LITERATURA

2009-10-08T08:53:00.000-07:00

Herta Müller é unha muller rumana,residente en Berlín dende hai xa algúns anos e autora de obras con títulos tan chamativos e simbólicos como >"O home é un grande faisán no mundo",que se dá a casualidade que é a única obra traducida ao galego da recén galardoada co Premio Nobel de Literatura do presente ano.

Morreu o Dramaturgo galego DANIEL CORTEZÓN

2009-10-06T13:21:00.000-07:00

Daniel Cortezón morreu onte aos 82 anos de idade, era un dos grandes dramaturgos de posguerra con obras de corte histórico ambientadas na idade medieval. Gañou o premio Blanco Amor como novelista coa obra A vila sulagada, o que nos dá unha idea dos seus gustos e temas predilectos, a mitoloxía galega e a exaltación dos grandes momentos da nosa historia. Este curso no que se celebrará o Xacobeo debemos ter en conta obras de Daniel Cortezón como "Prisciliano" ou "Xelmírez e a gloria de Compostela", curiosamente o autor e director teatral Roberto Bolaño, un dos admiradores seus, fixera hai case dez anos unha adaptación desta última obra sabedor da dificuldade de desenvolver un teatro de corte historicista en Galicia.

2009-10-06T13:20:00.000-07:00

Camiña cos libros

2009-10-04T13:54:00.000-07:00

Comeza un novo curso, dende a Biblioteca de Secundaria do colexio San Narciso invitámovos a dar os primeiros pasos no camiño deste ano escolar a través dos libros como recurso esencial dun bo camiñante por este territorio da Educación e da Cultura, como un principal recurso para encamiñar a nosa vida e para gozar do paso por esta etapa da nosa existencia na que debemos dedicar moito tempo, ou polo menos unha boa parte del, a atrevernos a coñecer que é o que nos gusta ou nos disgusta. Ante un mundo complexo aínda por explorar a lectura é un hábito que nos alimenta e nos permite realizar as viaxes máis completas. É logo un camiño este dos libros que nos permite medrar plenamente, enriqucéndonos e fornecendo a noso eu. Dende a Biblioteca iremos deixando palabras, versos, parágrafos, relatos enteiros que fagan visible este camiño para quen o queira seguir ao longo do presente curso.

FOTOS DA REPRESENTACIÓN QUE NACEU NA BIBLIOTECA

2009-05-29T07:59:00.000-07:00

Unha plantación de bulbos de narcisos no día de San Narciso (29 de outubro do 2008) foi o comezo dun traballo de investigación e recreación do dramático e tan coñecido mito grego de Narciso e Eco. Un traballo conxunto do curso de 4ºESO B en materias como Cultura Clásica, Plástica ou Informática, mesmo na versión do mito lida en Galego e Inglés aquel día no que plantamos en varios testos os narcisos. Tardaron como é natural en medrar, cos coidados e regos de Paula, a bibliotecaria, para florecer xa na primavera, momento no que a Aula de Teatro xa traballaba arreo para darlle forma ao proxecto teatral diante do espello.

Logo a nosa visita ao festival de Teatro greco-latino de Lugo serviu para educar o noso facer en escena. Naceu alí a idea de facer un grupo coral de Narcisos e de Ecos. Pero non só foi este mito o que usamos. Afondando no coñecemento dun mesmo traballamos sobre dous textos do filósofo Platón: o mito dos Andróxinos ( para crear homes e mulleres na escena da historia do home, tamén a necesidade do outro) e o famoso mito da Caverna ( unha reflexión para ver como os primeiros homínidos despois dun longo camiño chegan a ser o "homo sapiens"). Precisamente esta idea do evolucionismo foi incorporada por ser este o ano de Darwin e o azar levounos a unha exposición da Domus da Coruña que nos animou a introducir a obra con vídeos relacionados con este asunto.Intensificamos de inmediato os ensaios incorporando a música de Guadi Galego do seu traballo "Espido":

e axiña chegou a descuberta dos elementos imprescindibles como os espellos:

AULA DE TEATRO SAN NARCISO 08/09

Narcisos: Ángel Rodríguez, Noel Fandiño, Alejandro Roldán, Iván Santiago, Samuel Acuña, Breogán Veiga.
Ecos: Flor Corvalán, Belén Diz, Paula García, Jessica Pastoriza, Andrea Rodríguez, Alba Moraña, Nerea Pazos e Sara Pereira.
Coreografía: Ángeles Marín.
Vídeos: Alumn@s 4º Eso B e Darío Suárez.
Luz e Son: Conchi Pérez e Dani Vidal.
Dirección: Manuela Rodríguez e Héctor Silveiro.

Finalmente estaba xa todo preparado no salón de actos e chegou a representación hoxe 29 de maio do 09 e como o teatro é mirar aquí imos deixar unha breve reportaxe fotográfica de diversos momentos da obra:

NARCISO NA PROCURA DO EU

"... pide que o camiño sexa longo, rico en experiencias , en aprendizaxes"
Konstantinos Pétrou Kaváfis

Vimos ao teatro a ver, porque a vida é mirar, unha mirada reflexiva que o teatro reflicte como un espello. Un actor e un personaxe son realmente espellos de nós mesmos.
Narciso é un dos mitos máis dramáticos da mitoloxía grega, un fermoso eco das crenzas que había na antigüidade arredor do misterio da floración en primavera, ese rexurdir cíclico das plantas.
Pero aquel Narciso foi medrando e acumulando simbolismos que nos levan a reflexionar hoxe, no ano de Darwin, sobre a propia evolución do “homo sapiens” coma un proceso de coñecemento constante de si mesmo que tal vez nunca deberá culminar. O ser humano deberá superarse sabéndose finito e limitado, nunha eterna procura da súa identidade.

Neste curso que falamos sobre a interioridade, reflexionamos sobre o absurdo do EU sen un NÓS. Por iso aparece Eco a carón de Narciso, para evidenciar esa necesidade. O amor é unha das mellores e máis habituais vías para explorar esa proxección do eu nun nós.

Logo está o tema do espello, da imaxe que de nós mesmos temos, ou do que de nós mesmos descoñecemos, a pesar de mirarnos a ese espello cada mañá.
Textos de Platón, Ovidio ou Cortázar e tamén o catálogo da exposición da Domus da Coruña sobre Darwin contribuíron a dar forma a esta persoal e singular adaptación coral do mito grego de ECO e NARCISO.

POETIZÁMONOS DA MAN DE FRAN ALONSO

2009-05-26T21:05:00.001-07:00

Un día máis tarde do esperado, Fran Alonso chegou a nosa Biblioteca para compartir con 4º da Eso B e 1ºde Bacharelato unha xornada coa poesía como tema de reflexión. Falounos primeiramente Fran Alonso da Literatura da súa necesidade como camiño de liberdade para o home, coma un xeito diverso e máis panorámico de ver o mundo, unha vía de coñecemento máis completo da complexidade do mundo en que vivimos.
Logo soubemos que os poetas inchan máis os globos das palabras que os narradores, que mesmo hai casos nos que os globos estalan porque se fan incomprensibes os poemas á hora de darlles novos significados ás palabras. A poesía utiliza os significados que non veñen nos dicionarios, iso fai deste tipo de creación un tanto máis difícil de realizar (autor) e interpretar(lector), a pesar de ser máis sinxela de ler ( un poema lese máis axiña que unha novela). Fran Alonso quixo desmitificar o proceso de creación dos poetas. El mesmo pensa que os autores deberían ser "todoterreos" da literatura, capaces de crear tanto prosa como lírica, aínda que existan gustos ou preferencias, aínda que haxa tendencias que tenden a confundir cada vez máis os xéneros.
Fran Alonso tamén recitou poemas ben diversos dos que aparecen na súa Antoloxía. Explicounos así a xestación da mesma, onde mesturou poemas que lle gustan con outros que supoñen simplemente fitos na liteartura, sempre evitando os poemas xa supercoñecidos " Adios ríos, adios fontes..." ou o himno galego. Esta foi unha das preguntas que lle fixeron, e isto deu pe a falar un chisco de Pondal e da súa poética, da ide Pondal tan distinta da de hoxe e da de Fran Alonso. Pero cada momento ten a súa forma de plasmar a poesía. O poeta escribe fundamentalmente para o seu contexto, asegurou de si mesmo Fran Alonso. Leu poemas de Tortillas para os obreiros como exemplo do tipo de poesía que el produce. Coñecemos outros poemas seus como un poema-rap sobre a marea negra e finalmente despois de falar da dificultade de escoller un poeta clave ou un poema preferente, pois cada momento fai variar os seus gustos. Agora pode pemnsar en Benedetti, polo seu recente falecemento, pero dos 40 libros de poemas que este autor ten, sempre hai algo que non che gusta.
Finalmente Fran Alonso asinou libros a todos aqueles que quixeron ter un recordo escrito da xornada.

VISITA DE FRAN ALONSO

2009-05-21T22:02:00.000-07:00

Fran Alonso estará connosco o luns 25 para poetizarmos. Despois de traballar coa antoloxía realizada por este autor multifacático (xornalista, poeta , prosista e editor...) imos realizar un esperado encontro con el e a poesía como pretexto.
Poetízate é un libro de poetas e poetisas galegos dende Rosalía atá hoxe, pero faltan nesta selección poemas do propio Fran Alonso. Imos deixar aquí na rede algúns dos seus versos para ir achegándonos ao seu modo de ver o mundo, ao seu xeito de entender a poesía, outro dos temas que seguro sairá na charla que teremos. se queredes saber máis sobre Fran Alonso podedes consultar: cabrafanada.

Comezamos coas dúas caras que presenta no libro Tortillas para os obreiros, un desgarrador poemario posta na voz dunha nai e dun enfermo terminal, fillo seu, unha historia contada entre Vigo e Cangas:

Ás veces poalla sobre o mar
como poallan os anos sobre nós.
E a vida abanéanos ó seu antollo
coma as ondas a este barco.
Hoxe a auga está gris merda,
de horizonte,
debuxando o noso caderno de bitácora.
Os fillos naceron cubertos de lama.

...
Amolecen enfermod nos corredores de lume
e algo visguento penetra
de`podre hipodermia
quecendo.
Procede da ría como un cheiro
a sardiña
e as voces do embalo.
E o estómago inzado de néboa.
E os ollos cuspidos de sangue.

Outro fermoso poemario de Fran Alonso, Persianas, pedramol e outros nervios, camiña entre o amor e o desamor da rutina dunha parella:

Non hai máis butano, amor.
Haberemos de ducharnos apagados,
afogados no corpo das augas que nacen en nós.
Ti precisas deterxente.
Eu, un xel de rosas e camelias.
Cando remate, amor, celebraremos
anosa hixiene de cosméticos.
Mentres dure.

...

Comunicabas, cando eu che falaba
dos mil teléfonos que ten a vida.
Intermitentemente, comunicabas
e,ás veces, non contestabas.
Non recoñecías o sinal.
E cando te chamaba, de cuarto a cuarto,
de leito a leito, de saba a saba,
ou de boca a boca, comunicabas,
intermitentes, estraños sons
de mudez e ausencia.

A MESA CAMILLA DE RAMÓN PIÑEIRO NA BIBLIOTECA

2009-05-21T21:55:00.000-07:00

Unha mesa camilla semellante á de Ramón Piñeirofoi instalada na bilioteca de secundaria con varias obras do autor sobre a saudade,, invitando aos nosos visitantes a indagar sobre esta palabra e sobre as respostas que nos dá Piñeiro en textos como a entrada da Gran Enciclopedia Galega ou libros seus como "Filosofía da Saudade", tamén deixamos para os que non teñan tempo de vagar algúns poemas que nos levan ao mar da saudade como o que segue:

As veces entro en min
por ver se atopo aquilo meu que eu son
e sempre vexo que non dou comigo e
que son eu quen se me vai das mans.
E sempre volvo a procurarme a min
e nunca vou parar alí onde eu son
aquilo que é máis meu
que debo ser eu…

As veces penso que xa estou comigo,
case que no meu eido,
e despois vexo que aínda falta máis,
máis alá, un pouco máis…
Eu vou metido en min
coma quen garda o único que ten
e esguizo os velos que non deixan ver
o eido onde eu atobo e onde eu son.
Quén dera estar tan só
que un xa non fora máis que aquilo que é;
quén dera estar así
e ser aquilo que non son aínda…!
A min deixádeme así: perdido en min.
Esquecido,
sen eido,
sen ninguén!
X.L. Franco Grande:

17 de maio. Día das letras galegas.

2009-05-06T14:48:00.000-07:00

http://www.blogger.com/img/blank.gif

Ramón Piñeiro, protagonista do Día das Letras Galegas 2009

Cumpríronse os pronósticos e Ramón Piñeiro López ,que fora o primeiro presidente do Consello da Cultura Galega, será o próximo homenaxeado do Día das Letras Galegas. O plenario da Real Academia Galega decidiuno pola dedicación, total e desinteresada, da súa vida na defensa de Galicia e da súa cultura que debe ser unha referencia moral indiscutible e necesaria cara ás novas xeracións.

Os seus traballos sobre pensamento e filosofía, dedicados maioritariamente " saudade", así como as súas traducións supuxeron un "paso decisivo" para a normalización do galego como lingua con capacidade para expresarse en todos os campos do saber, indica a Academia.

Influencia en xeracións de galeguistas
Ramón Piñeiro (Láncara (Lugo), 31 de maio de 1915-Santiago 1990), que tivo gran influencia en xeracións de galeguistas, logrou, segundo a Real Academia, que o galego superarse a cualificación de lingua rural ou poética na que a tiñan encadrada moitos intelectuais españois de postguerra.

A RAG tamén se refire ao labor ensaística de Ramón Piñeiro, recollido parcialmente nos libros "Olladas non futuro", "Galicia", "A linguaxe e as linguas" ou "Lembrando a Castelao", que reflicten os eixos fundamentais do seu pensamento e destacan a necesidade da reafirmación cultural de Galicia como "camiño fundamental para a súa realización como pobo".

Impulsor da normalización
Igualmente, a Real Academia refírese ao labor do elixido para dedicar o Día dás Letras de 2009 como impulsor da normalización do galego nos anos difíciles da postguerra, o que quedou recollido en numerosos artigos e actividades, como a publicación do Dicionario Enciclopédico de Don Eladio González.

Como director literario da editorial Galaxia, tamén contribuíu á publicación de numerosos libros en galego e encheu un baleiro "como ningunha outra institución", nos anos anteriores á transición democrática.

Piñeiro tamén destaca como animador cultural galeguista, ante o que a RAG cita actividades tan singulares como a colección Graal e a Revista Galega de Cultura, que recolleu a maioría do traballo ensaístico galego da postguerra.

Primeiro presidente do Consello da Cultura
Igualmente, a Real Academia Galega recorda que foi elixido en 1967 como membro numerario desta propia institución, á que se incorporou cun discurso sobre a linguaxe e as linguas.

Tamén participou na creación do Consello da Cultura Galega no ano 1983 e foi o seu primeiro presidente, cargo que ocupou ata a súa morte.

Finalmente, a RAG destaca como outra das súas facetas o seu labor "socrática, ejemplarizada nas conversacións na súa mesa padiola, na súa intensa e xenerosa correspondencia epistolar fose e dentro de Galicia, moi en concreto en relación coa mocidade" tanto nos "escuros" tempos de postguerra como posteriormente, con toda "persoa que tivese Galicia como referente das súas actividades ou ideais".

OS MAIOS CHEGAN Á BIBLIOTECA

2009-05-04T03:41:00.001-07:00

Entre 1º ESO A e B fixemos coplas de maios e un maio virtual, porque non saíu a Marín, pero alí quedou a nosa contribución a unha boa entrada da primavera.

NON AMONTONES

2009-04-21T07:11:00.000-07:00

1ª CAMPAÑA DE RECOLLIDA DE LIBROS INTANTÍS.

Se tes libros de cando eras pequen@ e non sabes que facer con eles, podes traelos á bibiloteca de secundaria, e entregalos á bibilotecaria o día 23 de abril.

Día do Libro con Adolfo Caamaño

2009-04-21T01:33:00.000-07:00

Co gallo da edición da miña nova novela: Cris Canalla, poderedes falar comigo sobre distintos aspectos da novela, ou doutras novelas, e tamén da actividade creativa literaria en xeral.

CANDO? Xoves 23

HORA? Durante o recreo (11:15-11:45)

ONDE? Na biblioteca do centro, xaora!

Eis, si na biblioteca e á hora prevista a pesar dos imprevistos ( pois houbo que entrar por unha porta interior xa que porta exterior estaba ese día imprecticable. O certo é que comezou Adolfo a falar da súa chegada ao mundo da literatura e tivo que falar da súa escola e das súas vivencias que en boa parte fíxoas literatura na súa primeira novela SOBERANO, que leva este título pola anécdota verídica de que no seu Barro natal houbo cando el era pequeno un accidente dun camión cargado deste licor e ordenaron de que fosen recollidas as botellas supervivientes do desastre polas mans inocentes dos alumnos, ocasionando as máis diversas consecuencias que van dende cortes cos cristais ata aficións ao alcohol entre os menores...

Se queres saber máis do meu labor literario, consulta a páxina web da AELG(Asociación de Escritores en Lingua Galega):

ABRIL DOS LIBROS CAMPAÑAS ABERTAS

2009-04-15T03:05:00.000-07:00

Dúas son as campañas que estamos poñendo en marcha:

- POETÍZATE-POETÍZAME, unha campaña de consulta e difusión da poesía e dos poetas a través dos fondos da propia Biblioteca. Ademia siniciativas para escoitar, ler ou escribir poesía. Comeza en abril dos libros e rematará en maio das letras.

-OS MEUS LIBROS SON TAMÉN TEUS, unha recollida de libros infantís que traerán os rapaces de Secundaria coa intención de que os seus compañeir@s de Primaria poidan gozar coas lecturas que de pequen@s eles/elas tamén disfrutaron. Eses exemplares que xa non usas na casa, eses libros que non sabes onde meter porque non os queres , agoar lles podes dar un novo uso, un uso solidario e moi interesante. Esperamos realizar xa unha primeira entrega o día 23 de abril, día do libro.

ADOLFO CAAMAÑO PRESENTA HOXE UNHA NOVA NOVELA

2009-04-14T12:01:00.001-07:00

O profesor do noso Centro presenta hoxe en Pontevedra a súa terceira novela titulada CRIS CANALLA,o instinto da liberdade. ITrátase dunha novela histórica centrada en personaxes que viven inicialmente na Galicia das guerras napoleónicas, o seu personaxe proagonista é un mozo francés, antogonista doutro portugués que rematarán ambos no exército colonial español en Venezuela.Está editada pola editorial A nosa Terra.

E AS CARTAS CHEGARON ÁS SÚAS MANS

2009-04-08T22:53:00.001-07:00

Unha chea de alumn@s desfilou literalmente pola Biblioteca o último día de clase, antes das merecidas vacacións de Semana Santa. Alí estaban rapaces e rapazas de 1º de Bacharelato, pero tamén de 1º e 2º da ESO ( case ao completo), non faltaron tampouco un nutrido grupo de alumn@s 3º e 4º. Cada un dos que escribira ao longo deste mes unha carta anónima, xa fose en galego ou en inglés, mesmo en francés como en castelán, esperaba agora recibir unha carta a modo de resposta. A expectación estaba servida e as cartas chgaron finalmente ás súas mans e foron lidas coa mesma ansiedade que coa que foran a recollelas. Unha bonita xornada de versos, palabras e desexos cariñosos, de supostos amantes que quen sabe se tal vez nalgún dos casos resultou ser un amor verdadeiro. Iso tócalle descubrilo coa intimidade como aliada a cada quen. Boa sorte, seguide lendo palabras de amor e felices vacacións!!

REmata a Campaña 1 mes de AMOR

2009-04-01T21:02:00.000-07:00

Mañá venres entregaremos as cartas de amor anónimas que recibimos no buzón da Biblioteca. Están escritas en Galego, Castelán, Inglés e Francés, moitas delas acompañadas de textos literarios seleccionados polos propios participantes (poemas, citas, reflexións sobre o amor...) de autores consagrados da literatura universal.
As cartas que reciban os propios participantes foron escritan con ese carácter anónimo coa finalidade de que foran entregadas coma unha mensaxe de amor no que a faceta sentimental e íntima fose esencial e, á vez, tivese esa propiedade de seren unha carta aberta, sen un destinatari@ concreto. Reproducimos a continuación un anaco dunha das cartas:

Marín 11-03-09

Ola cariño:
É mércores pola mañá e non son capaz de parar de pensar en ti. Cada pouco póñome a recordar todos os momentos que pasanbamos xuntos, nos que todo daba o mesmo, nos que o único importante eramos nós. eses intres nos que pensabamos "quero que o tempo de deteña, e nós, sigamos aquí, os dous xuntos gozando da vida..." Lembro todas as palabras que nos dixemos esa tarde, todos os lugares que os dous, collidos da man recorremos... Esa tarde foi o mellor día da miña vida. Agora o que máis desexo é que se volva a repetir. espero que se repitaoutro día coma ese para poder demostrache o que eu sinto por ti, todo o que te quero; o que máis anhelo é ocupar un lugar no teu corazón. Vou arriscarme, farei o que faga falla para estar contigo. Vou estar ao teu carón sempre!
Volve quedar comigo e o teu amor será o motivo dunha celebración moi especial. Quérote moito, cariño. Un bico.

Un 9 de marzo nacía Martín Sarmiento

2009-03-10T22:20:00.000-07:00

Considerado o Pai das Letras Galegas, hai 314 anos nacía en Vilafranca do Bierzo, Martín Sarmiento. O seu nome realmente era Pedro Xosé García Balboa Gosende Sarmiento. A súa infancia pasouna en Pontevedra onde seu pai desprazouse coa familia sendo el moi pequeno para traballar. Aos quince anos ingresa na orde de San Bieito e comeza así os seus estudos, sendo un motivo de especial atención dende o primeiro momento a lingua, dadas entre outras cousas as lóxicas desviacións dun rapaz galego falante dende o berce e derivadas do seu acento e do uso que facía do castelán o que provocaba as burlas dos compañeiros e que lle serviu de estímulo para seren un poliglota e coñecedor profundo das linguas, un verdadeiro fundador dos estudos de filoloxía, non só a galega, tamén a hispánica.

Estes estudos leváronno aos Arquivos de Toledo onde vai realizar magníficos traballos sobre a literatura española ademais de descubrir e poñer ensalzar o libro de Afonso X o sabio, As cantigas de Sta. María, escritas en galego-portugués o que vai a provocar de novo un revulsivo nos traballos sobre a lingua materna de Sarmiento. Así nas súas viaxes a Galicia realizados en 1725 e 1745 veremos como fai acopio de léxico e lectura de gran cantidade de documentación medieval para asegugar finalmente que o galego é un idoma que non é nacido do castelén, seón do Latín, logo que non era dialecto deste senón irmán.

O seus vastos coñecementos déronlle tamén sona de erudito e o traballo conxunto con Feixoo, elevouno á categoría de ilustrado e sabio, polo que foi un conselleiro eficiente de ministros e reis na corte madrileña, pois el redisiu 50 anos da úa viada nunha cela do convento dos bieitos de San Martín, ao que debe o seu nome eclesiástico.
Está considerado como unha das figuras máis importantes do pensamento e a Ilustración europea do século XVIII, pois na súa vida e da súa obra ( en gran parte inédita aínda) fixo gala dun lema "aude sapere!" que podemos traducir como : atrévete a saber!

UN MES DE AMOR

2009-03-03T21:44:00.000-08:00

É una campaña da biblioteca que consiste en poñer en marcha un pequeno revulsivo a través da temática amorosa para achegar a dinámica das aulas e os alumn@s á biblioteca consiste en que cada departamento de lingua invite a usar libros e textos de propia biblioteca para que cada alumn@ atope e remita ao profesor quen dará o visto bo as propostas para seren logo remitidas á biblioteca de secundaria. Os alumn@s deberán realizar:
-Unha cita en verso ou en prosa sobre o amor para entregar a un compañeiro a cegas, é dicir, sen saber a quen vai ir dirixida.
-Unha carta anónima de amor dirixida a un compañeiro ou compañeira que nin el/ela nin ti saberás quen é.

Unha vez na biblioteca, aleatoriamente serán entregadas aos alumn@s que alí sexan remitidos. O obxectivo é que todos os estudantes do San Narciso da ESO e Bacharelato reciban unha invitación a amara a través das palabras dos seus compañeiros/as, esa invitación propiciará sen dúbida unha aproximación a literatura e a propia creación, e combatirá a violencia tan presente nas relacións mesmo entre compañeiros.

A última cuestión será pensando no peche da campaña un gran concurso para seleccionar en varios idiomas: inglés, latín, grego, castelán, francés, portugués e galego as mellores cancións de amor a través das propostas de profesor@s e alumn@s do centro. Propostas que irán chegando ao buzón de suxerencias da biblioteca e que iremos colgando no blog ( sempre que sexa posible) para ir podendo escoitar e logo finalmente votar por elas. Os resultados das votacións serán expostos nun acto ao final da campaña.

1º CERTAME INTERNACIONAL DE CARTAS DE AMOR.

2009-03-03T13:53:00.000-08:00

1º CERTAME INTERNACIONAL DE CARTAS DE AMOR.

Dende o día 5 ata o día 27 de marzo, podras depositar a tua carta de amor na caixa que se atopa na biblioteca. Podrán participar tódolos alumnos que se atopen namorados ou no seu caso que poidan chegar a estar.

A continuación incorporaremos un vídeo, ROMÁNTICO, que vos pode dar unha idea do maravilloso mundo que hai tras dunha carta de amor, do compositor, Tonino Carotone derradeiro cantante romántico. Un pamplonés (Toñín de la Cuesta, de verdadeiro nome) cun primeiro álbum, Mondo difficile, no que desmpolva a Adriano Celentano e a Doménico Modugno, vello heroes da canción italiana, para perpetrar a canción melódica mais canalla das últimas décadas: ME CAGO EN EL AMOR. Unha contundente declaración de principios que sólo pode realizar quen coñece de primeira man o amor e os seus sinsabores, quen padecera nas suas carnes a zozobra do despecho e necesita curar as feridas. "Porqué voy a creer yo en el amor / si me traiciona y me abandona cuando mejor estoy", preguntase Tonino.

E' un mondo difficile
e vita intensa
felicita' a momenti
e futuro incerto
il fuoco e l'acqua
con certa calma
serata di vento
e nostra piccola vita
e nostro grande cuore

Porque voy a creer yo en el amor
si non me entiende no me comprenden tal como yo soy
Porque voy a creer yo en el amor
si me traiciona y me abandona cuando major estoy
No sabemos muy bien entre tu y yo
y aunque parezca no tienes la culpa la culpa es del amor

E' un mondo difficile
e vita intensa
felicita' a momenti
e futuro incerto

No puedo convencer a mi corazon
si yo no dudo y estoy seguro que el tiene razon
No voy a asesinar esa sensacion
si yo la quiero yo la deseo aunque me de' dolor
Yo no quiero sufrir pero aqui' estoy
y estoy sufriendo y no me arrepiento me cago en el amor

E' un mondo difficile
e vita intensa
felicita' a momenti
e futuro incerto
il fuoco e l'acqua
con certa calma
serata di vento
e nostra piccola vita
e nostro grande cuore

Porque voy a creer yo en el amor
si non me entiende no me comprenden tal como soy yo
Porque voy a creer yo en el amor
si me traiciona y me abandona cuando major estoy
No sabemos muy bien entre tu y yo
y aunque parezca no tienes la culpa la culpa es del amor
Yo no quiero sufrir pero aqui' estoy
y estoy sufriendo y no me arrepiento (me cago en el amor) me cago en el amor

Me cago en el amor
Me cago en el amor

Vita mia

E' un mondo difficile

Lembrando a ROSALÍA nun 24 de febreiro

2009-02-26T12:05:00.000-08:00

Invitámovos a ler esta carta da coñecida escritora galega Teresa Moure, unha escritora actual que dirixe a Rosalía con motivo do aniversario do seu nacemento un 24 de febreiro do ano 1835.

NO DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO
Noutro 24 de febreiro nacías, Rosalía, no Camiño Novo, nas inmediacións de Santiago de Compostela, a poucos quilómetros de onde se escribe esta lembranza. Hoxe celebramos o teu nacemento unicamente por termos así un punto de referencia para te
homenaxearmos porque, para actuarmos con propiedade, deberiamos celebrar o día en que escribiches tal ou cal poema, o día en que decidías dar ao prelo o poemario inaugural do primeiro Renacemento, o día en que remataches o prólogo de Follas Novas, ou tantos outros días decisivos para a escrita en galego cuxa data exacta descoñecemos e que, daquela, non podemos conmemorar.

Se a morte non fose un camiño sen volta, se puideses ver cos teus propios ollos o noso país -o país "en que me eu criei", como ti dirías-, sorprenderíaste do actual que resulta a túa obra, a pesar do paso implacábel do tempo e dos moitos cambios que
operaron no mundo. Coido que non te abraiarían as novidades tecnolóxicas que envolven as nosas vidas; como nunca fuches babeca nin reaccionaria, asumirías os
novos inventos no que valen mais tampouco non te deixarías cegar polas falsas
aparencias de modernidade que producen as máquinas. Con toda seguranza, celebrarías
o progreso económico, que nos libra de ver por toda a parte, como ti viches, a miseria e os padecementos dunha sociedade empobrecida que queremos deixar atrás, aínda que seguramente o teu ollar, atento aos detalles, se decataría con precisión de que o luxo consumista en que nos bambeamos non ten nada a ver coa xustiza nin abrangue toda a poboación. Porque ti, Rosalía, non escribías poemas para exercer de delicada nin de dama triste e mexeriqueira, senón coa intención de condensares na escrita a forza revolucionaria que levan as palabras dentro. "Libros enteiros poideran escribirse falando do eterno infortunio que afrixe ós nosos aldeáns e mariñeiros, soia e verdadeira xente do traballo no noso país. Vin e sentín as súas penas como si fosen miñas; mais o que me conmoveu sempre, e polo tanto non podía deixar de ter un eco na miña poesía, foron as innumerables coitas das nosas mulleres", escribiches hai case cento trinta anos e, con todos os matices que cumpra introducir, este texto segue a nos conmover pola reivindicación das clases traballadoras e da situación especial das mulleres. Non importa se os labregos e mariñeiros non representan xa a maioría dos galegos porque a preocupación social dos teus versos podería aplicarse por igual ás masas proletarias, separadas da sociedade do benestar por marxinación social ou desemprego, e se nos teus poemas os mozos labregos emigran á Habana, na actualidade marchan a Canarias ou xogan a seren cidadáns de ningures nun sistema capitalista que non sabe de patrias.
Se puideses saber como vén sendo interpretada a túa obra, -como punto de arranque, como peza chave, como exemplo dunha rara lucidez-, ti que non fuches vaidosa, descansarías en paz. Aínda que para iso habería que evitarche o coñecemento de seres tamén malinterpretada, manipulada e lida en certos círculos, sobre todo fóra da Galiza, como soñadora melancólica, como intimista romántica, todo por teres dedicado
algúns poemas á infinita dor da existencia, o que parece convertelos en material máis
doce, menos atrevido que a maioría da túa escrita. Sen dúbida, fuches tan adiantada ao teu tempo que militaches en causas que aínda non se recoñecían como tales, nin tiñan quen as defendese. Así se explica que o que hoxe chamamos violencia de xénero e
aparece nos medios de comunicación como un asunto actual, como un problema acabado de detectar, estivese xa naqueles versos de Follas Novas:
"Que hai uns negros amores de índole pezoñenta/
que privan os espritos, que turban as concencias,/
que morden si acariñan, que cando miran queiman,/
que dan dores de rabia, que manchan e que afrentan./
Máis val morrer de friaxen/ que quentarse á súa fogueira".

Seguro que se vivises hoxe entre nós os seminaristas volvían apedrear as túas xanelas, aínda que se cadra só te insultaban por blogue: as formas poden variar mais, con toda probabilidade, seguirías estando nas barricadas. Por iso o pouso da túa obra fica ao fondo. Por iso, neste día de homenaxe, sobre todas as cuestións que espertaron o teu interese, quizais deberiamos atender especialmente o teu compromiso coa lingua. "As multitudes dos nosos campos tardarán en ler estos versos, escritos a causa deles, pero só en certo modo pra eles" porque hoxe eses versos son xa accesíbeis a quen os causou. Nunca na historia precedente tivemos a totalidade da poboación alfabetizada e coa posibilidade de frecuentar libros (de os sobar, de os ler, de os aprender, de os adquirir, de os comentar, de se impregnar deles). Daquela estamos xa na época en que as multitudes dos nosos campos poden coñecer sen mediadores o que ti dixeches só en certa forma para elas.
Mais esta situación feliz foi producirse nunha época en que todo vai ás présas. Ti dicías que dez anos son moitos a xulgar pola présa con que hoxe se vive e nin te imaxinabas canto máis apurado se pode andar, como andamos agora, correndo sen sabermos onde nin detrás de que. Porque cando tiñamos todo para nos envolvermos como sarillo na historia pasada e comezar a florecer, os ánimos afrouxan. Dixéronnos que o mundo era todo igual e que se expresaba en inglés e moitos acreditan en tal desatino, volvendo as costas ao que é de seu e soñando con vestiren coma outros, con falaren coma outros, con seren coma outros... E como non sería cousa de chamares as xentes á guerra para logo desertar da bandeira que ti mesma levantaras, Rosalía, se estiveres entre nós, estarás en aberta oposición aos sectores da sociedade que reclaman a súa liberdade a non seren galegos, a non se construíren como tales. Como tantos libros enganosos, que só din medias verdades, contan que eras unha dama do XIX, de non fitarmos en profundidade, podemos esquecer que eras -e es, que a túa obra vive- unha activista comprometida, que non andabas con florituras nin escribías de pombas e flores por teres alma de muller, que o teu compromiso coa nación e coa lingua foi tan alto que todo o que tivo un eco por leve que fose, con tal que chegase a te conmover, todo isto ousaches cantar para declarar perante os que sen razón nin coñecemento ningún nos desprezan "que a nosa terra é dina de alabanzas, e que a nosa lingua non é aquela que bastardean e champurran torpemente nas máis ilustradísimas provincias cunha risa de mofa que [...]demostra a iñorancia máis crasa i a máis imperdoable inxusticia que se pode facer dunha provincia a outra provincia irmá por probe que esta sexa".
Contigo aprendemos a ser elos dunha cadea, a non renegarmos, a recoñecermos que só sendo galegas e galegos podemos ser universais. Que o peso da terra sexa leve, compañeira!